czwartek, 15 czerwca 2017

Patent na rybacką brioszkę.

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Brioszki to takie bułki, dziś nie wiedzieć czemu nazywa się tak znany od stu lat albo i dłużej (na pewno dłużej) ścieg patentowy zwany też angielskim ściągaczem. Moim zdaniem to raczej rozciągacz niż ściągacz, ale mniejsza z tym.
Prawdziwy patent nigdy nie był u nas specjalnie popularny bo po pierwsze jest potwornie włóczkożerny a po drugie robi się go bardzo długo. W kraju wiecznego niedoboru to nie był ścieg pełen zalet. I naprawdę, naprawdę trudno jest w nim poprawić błędy o ile nie zrobi się tego natychmiast. W tym ściegu każdy rząd przerabia się dwa razy i  otrzymuje się dzianinę podwójnej grubości i oczywiście podwójnej ciepłoty. Jest świetna na szaliki bo dwustronna i puchata. Patent zrobiony drutami jakimi byśmy zwykle przerabiały jakąś włóczkę wychodzi za luźno. Na szalik jeszcze ujdzie, ale na czapkę już nie, zrobi się workowata siatka bez właściwości użytkowych jakie można uzyskać mniejszymi drutami. Czapka na moich zdjęciach wykonana jest na drutach 2,5 z Kauni od Aade Long w kolorze tęcza. Zostały mi resztki po sukience i kominie, trzeba było je wykorzystać. Czapki z patentu dostępne w sieciówkach zrobione luźno z akrylu nie mają nic wspólnego z wełnianym, porządnie zrobionym patentem.
Opisy wykonywania brioszki, które znajdziecie na You Tube są nie do ogarnięcia. Zajęło mi trochę czasu nim skumałam, że znam ten ścieg od zawsze. Amerykanki narzcające nitkę na drut i gadające coś bez opamiętania robią więcej zamętu niż wyjaśniają. No i przez to odwrotne trzymanie nitki nic nie widać co one na tych drutach wyprawiają.

Instrukcja mojej babci była prosta: zrób jeden rząd ściągaczem. W następnym rzędzie przerabiaj tylko prawe oczka, a lewe zdejmuj z narzutem. W następnym przerabiaj oczko z narzutem na prawo, lewe zdejmij z narzutem. Powtarzaj ten rząd aż ci się nitka skończy, albo zrobisz to co masz zrobić. No i nitka skończyła się bardzo prędko. Zrobienie tak dwumetrowego szalika było nie do wykonania z moimi zasobami. I nie cierpię tych gubiących się narzutów.

Całkiem niedawno trafiłam na opis wykonania tzw fishermen ribbing (ściągacza rybackiego). Ścieg wyglada identycznie, tyle że zamiast robić te narzuty i przekładać oczka bez przerabiania, wkłuwamy się o rząd niżej wykonując oczko. Pierwszy rząd to zwykły ściągacz, w drugim rzędzie oczka prawe przerabiamy wkłuwając się o rząd niżej a lewe normalnie. Jeżeli robimy rzecz na płasko to tak robimy wszystkie rzędy, jezeli zaś w okrążeniach, to kolejny rzad jest taki: prawe oczka przerabiamy zwyczajnie, a lewe wkłuwając się o rząd niżej. 

Najłatwiej robić w okrążeniach dwoma kolorami.Rząd z prawymi oczkami przerabianymi niżej jednym kolorem, rząd z lewymi przerabianymi o rząd niżej drugim. Tak właśnie robiłam moją czapkę. Przy zmianie kolorów nitek nie należy zaplatać, brać jak leci. Ta czapka miała mi przypomnieć jak się robi patent. Pokombinowałam również jak zbierać oczka pochylając je na prawo i lewo. Widać że każda nie patentowa procedura jest o wiele ściślejsza niż sama brioszka





 Czapka przed upraniem i zblokowaniem.



Strona A 



Strona B, widać pomyłkę, nawet nie próbowałam tego rządka spruć i poprawiać, choć w dwóch kolorach to jest łatwiejsze.
Mówiąc między nami nie widzę sensu w dzierganiu brioszki we wzory. To zabawa dla bardzo znudzonych. Swetry tak zrobione mogą się świetnie sprawdzić na stoku narciarskim, w Himalajach i na morzu przy pracy rybaka. Do normalnego chodzenia są za ciepłe.

niedziela, 28 maja 2017

Szal, skarpety i dwupies

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Zrobiłam kolejny estoński szal, tym razem dla szwagierki. Dobra z niej dziewczyna, trochę fartu, który ponoć takie szale przynoszą przyda się jej bez dwóch zdań. Cielsko szala dało się wykonać bez żadnych przeszkód, wzór łatwy, niezbyt nudny, wyraźny. Z koronką brzegową nie było łatwo. Coś się strasznie w niej myliłam. robiłam, prułam, robiłam, prułam, właściwie nie wiadomo dlaczego. Ciągle się ilość narzutów nie zgadzała. Nie wiadomo czemu po krótszych stronach ząbków nie jest tyle samo, wzrok nie ten co dawniej. Wkłuwanie się w nabrane oczka to żadna frajda, następny zrobię z prowizorycznym początkiem, mniej kłopotu z wykończeniem i napinaniem. Ciągle najbardziej lubię moment napinania. Z mizernej dziurawej, wiotkiej szmatki robi się koronka jak trzeba.



Dziś jedziemy go przekazać. Obdarowana z tej okazji zaprosiła nas na obiad!
Zwykle mam na drutach jedną rzecz, robię aż zrobię i dopiero później zabieram się za druga robotę. Tym razem miałam symultanicznie trzy robótki. Na karbonzach robiły się kolejne sześciokąty dla koleżanki, a na drucie z żyłką powstały samochodowe skarpetki dla Pana Męża. Już gdy dawno temu zobaczył czerwoną jak strażacki samochód wełnę to mu oczy zabłysły, a ponieważ w samochodzie nie mogę czytać a mogę dziergać, to wełna pojechała z nami na majówkę. Jedna skarpetka i kawałek drugiej powstały w czasie jazdy. Wzór jest dwustronny i bardzo łatwy do zapamiętania: dwa rzędy ściągaczem 2x2, rządek prawych, rządek lewych. I wychodzi taka kratka:


Sześciokąty dla koleżanki właśnie wyschły. 

















Teraz zobaczyłam, że na tych zdjęciach są moje stopy, niech tak zostanie.

A co słychać u dwupsa? A znakomicie. Muszka chyba się ostatnio posunęła nieco, ale jak chodzi o szczęśliwość to jest szczęśliwa. Teraz ona jest starszakiem i dowodzi. Nikt na nią nie warczy, nie straszy i nie trampkuje. Młoda ma słuchać i już. Muszka nawet już żarcie z ręki weźmie! Trochę mniejszą ma ochotę na spacery, czasem trzeba ją wlec na smyczy, ale z radości kąpieli w smródce nigdy nie rezygnuje. Pilnuje własnej kości i nawet ją ogryza. gdziekolwiek się ruszę po domu, panienki są ze mną. Ze mną piszą tego posta, ze mną ścielą łóżka, odkurzają, robią na drutach , gotują, czytają. Są obecne zawsze, a przy tum zupełnie nieupierdliwe i nienachalne.


 O ile miejsce na to pozwala śpi się razem. W nocy razem z nami.
Jakimś cudem wcale nam nie przeszkadzają.


 Z ogródka robi się coraz bardziej psogródek. Frania kocha kopać. W twardej glinie kopać się nie da, kopać można tylko obok oczka, gdzie siedzą cebulki krokusów, cebulic, hiacyntów i przebiśniegów.Dobrze, że nigdy nie nastawiałam się na jakieś niezwykłe plony.


Zawsze razem! Chyba, że w parku pokaże się wiewiórka. Wtedy Frania pędzi za wiewiórką na łeb na szyję. Trzeba na to uważać, bo w pędzie Frania ulic i ruchu drogowego nie zauważa.

środa, 17 maja 2017

Moja winylowa armia

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy


Kolekcja się rozrasta, pod parasolem najnowsza Zoe, jej mały braciszek Tom, dzieciaczek maleńki siedzi w pierwszym rzędzie  upchnięty między lalkami od Kaethe Kruse, ma ubranko w białe kropki i dziecięcą czapeczkę. A czekam na dwa amerykańskie bliźniaki z Allegro.
Ponieważ miałam chwilę przerwy w lalkowaniu zaczęłam się zastanawiać, co u mnie powoduje te przypływy i odpływy. I wiem. Nie jest to niestety miła wiedza. To moja winylowa armia, to wojsko, które broni mnie bardzo skutecznie przed... wspomnieniami.
Zaczęłam się bawić lalkami po śmierci mamy. Moja relacja z mamą była zawikłana, trudna i z mojej strony pełna głodu uczuć. Z mamą miałam fantastyczny układ jak chodzi o wiedzę, poglądy i takie tam wyższe sprawy umysłowe. Była piekielnie bystra, oczytana, biegła w umysłowych rozgrywkach. Ale również bardzo skoncentrowana na własnej osobie, emocjonalnie niedostępna, i raczej mnie ignorowała niż kochała. Mogłam na niej polegać, była obowiązkowa, spełniała swoje powinności, ale o kochaniu córeczko zapomnij, u nas w rodzinie się o kochaniu nie wspomina.  Teraz, po latach przemyśleń i lektur, po długiej praktyce w zawodzie wiem, że miała zespół Aspergera. Zawodowo była wygą, towarzysko i emocjonalnie - kaleką. Inni ludzie byli dla niej nieodgadnieni, zaskakujący, męczący, tajemniczy i mało ciekawi. Bała się że ją oszukają, wykorzystają i porzucą. Potrzebna byłam jej do ogarniania codziennych spraw, ale ufała mi tak jak i innym, czyli wcale. Zabawki mogły dla niej nie istnieć, i dlatego się tak pewnie rozpieszczałam po jej śmierci.
Ale co jakiś czas napada mnie na te lalki ochota. Na zwykłe lalki do bawienia, nie lalki modelki, a lalki dzieci, ładne, od dobrych projektantów, ale do bawienia a nie do stania w gablocie.
W czasie rodzinnego wielkanocnego spotkania ktoś wypuścił ducha mojego taty. Duch znudzony wieloletnim przebywaniem w ciemnym grobie pohasał sobie po naszych emocjach i pokazał że wciąż dużo może. Mój tata to nie była postać a raczej posiedzieć. Alkoholik z dłuuuugą praktyką z odchyleniem sadystycznym. Lubił jak się go ludzie bali. Profesję sobie stosowną wybrał do tego upodobania, za żaden wybryk nigdy nie został oficjalnie ukarany, takie miał umocowanie. Niestabilny emocjonalnie, zmienny jak chorągiewka na wietrze. Mama chłodno oglądająca świat zorientowawszy się w którą stronę rozwija się jej małżeńskie story i rozstała się z nim co rychlej. Ale to i owo, znacznie więcej niż bym chciała przeciekło do mojej pamięci, i nie są to bajki dla dzieci. Tak naprawdę to najlepiej opisał to Stephen King w Lśnieniu. 
Tata założył drugą rodzinę, którą trampkował aż do swojej śmierci, pozostawił nieutuloną w żalu wdowę z ciężkim syndromem współuzależnienia i brata, który wglądu w tatusiową sferę swego życia  nie ma wcale. No może raz na dwa lata coś sensownie bąknie, kiedy dotrze do niego, że nasze oficjalne wspomnienia nie są do końca zgodne z prawdą. Drugi brat działalności rodzinnej tatusia nie przeżył. No napisałam przecież że to raczej posiedzieć niż postać. Niemal dwadzieścia lat tatuś wącha kwiatki od spodu i dalej demoluje rodzinę. Zatem wielkanocne hulanie ducha, oczywiście podlane alkoholem skończyło się dla mnie szybko. Uciekłam do domu, jak zwykle wypchnęłam co trzeba z pamięci i... przywołałam to z powrotem i kupiłam sobie kilka nowych lalek. Tatuś podarował mi oprócz ręcznych zdolności masę wstydu na resztę życia. To co zassałam do 6 roku życia zostało gdzieś pod skórą. Przez pozostałe lata oglądałam życie rodzinne tatusia jako serial grozy podczas rodzinnych wizyt. Niech mnie strzeże moja armia z winylu!  Kupując nawet najbardziej wyszukane lalki pozostaję trzeźwa i świadoma, nikogo tym nie krzywdzę. Na przelew dla uciszenia zbolałej duszy mogło by wyjść znacznie drożej.
Okazało się że w domach moich koleżanek z okazji świąt wypuszcza się różne duchy: a to ktoś z łezką w oku wspomina wujka, co macał wszystkie dziewczynki i bez względu na wiek sprawdzał czy urosły im już piersi i futerko, ktoś inny tęskni za pijakiem co rodzinę w finansowe i emocjonalne bankructwo zepchnął, inny nie może się nachwalić kochanego Tadzia co żonę na prawo i lewo zdradzał i biedaczka  dostała z nagła kilkoro nieślubnych dzieci Tadzia do podziału spadku, gdy ten oczy zamknął na wieki. 
Nie wiem, czy zupełnie nie zignoruję w przyszłości rodzinnego świętowania w większym gronie. Chyba że dla nowej lalki trzeba trochę pocierpieć.

Od Wielkiej Nocy minęło trochę czasu. Długo nad tym myślałam.

poniedziałek, 15 maja 2017

ludzie, ciszej!

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Jechałam wczoraj na spotkanie dziewiarskie Szarotkowa na Wolę. Z Ursynowa. Droga niby prosta, metrem na plac Bankowy i dalej tramwajem. Tyle że ta droga jest jakaś przeklęta. Metro stanęło na stacji Politechnika i dalej jechać nie chciało. Przesiadłam się w tramwaj na plac Bankowy i mało w nim nie oszalałam, najpierw stanęło obok mnie stado Amerykanów z rowerami i darli się jakby ich kto ze skóry obdzierał, przekrzykiwali ruch uliczny, innych ludzi i stukot tramwaju. Nagle ktoś zawył tak, ze mi skóra ścierpła a uszy się skuliły, stanęły nade mną dwie nowomatkipolki z dziećmi. Te nowomatkipolki to jakiś zupełnie nowy gatunek ludzi, na Ursynowie niemal niespotykany (znaczy spotykany jako jeszcze-nie-matki-polki; pracują zwykle jako sprzedawczynie w osiedlowych sklepikach i na bazarkach) : mają rzęsy jak z filcu, 2,5 cm najmarniej, jak włochate gąsienice, długie pazury od miesiąca domagające się zmiany hybrydowego lakieru i prawie bez wyjątku kruczoczarne włosy z mysim odrostem, w ręku smartfon w różowej obudowie z kryształkami a na nogach białe adidasy (względnie zielone bądź różowe).  Ich Sebastianki, Oliwki i Majeczki chyba nie umieją mówić, za to bujają się z wrzaskiem na czymkolwiek na czym się da. Nowematkipolki zapytane o cokolwiek zawieszają się jak stary komputer i odpowiadają "nie wiem". Uciekłam przed nimi z tego tramwaju, wsiadłam w jakiś przypadkowy, pojechałam nie tam gdzie trzeba, dotarłam na spotkanie zła, zmęczona i bardzo spóźniona. I bordiura do szala, którą robię chyba dłużej niż sam szal i końca nie widać znów nadawała się jedynie do sprucia . I oczka mi z druta pospadały. Grhhhhr.
Wypuściwszy głośno i z hukiem furię wystraszyłam chyba koleżanki. Oczka dały się połapać, Bordiurę będę robić jeszcze kolejne kilka tygodni, ale zrobię. Za to musiałam coś zrobić z własną kompletną nietolerancją hałasu. Bo to mi się właśnie przytrafiło.
Pół życia mieszkałam w Śródmieściu na Hożej, w towarzystwie hałaśliwej rodziny i karetek pogotowia i dawałam radę. Znosiłam w szkole przerwy na piętrze nauczania początkowego i dawałam radę. Zniosłam 12 lat na Starym Mieście tuż przy Barbakanie i wtedy zaczęło być mi za głośno. Na Ursynowie jest cicho. I tak powinno być.
Każdy wyjazd do śródmieścia kosztuje mnie masę nerwów i stresu właśnie z powodu hałasu. Wystarczy pól godziny i jestem na resztę dnia ugotowana. Zaczęłam zastanawiać się nad środkami zaradczymi. Nawet planowałam kupić sobie sprytne słuchawki z systemem ANC, które wygłuszają świat niemal na amen. Tyle że to drogie i nieporęczne. I ja wcale muzyki w drodze nie słucham a telefon jak czasem odbiorę to święto, taka technologia mi niepotrzebna do niczego. Potuptałam do apteki i zaopatrzyłam się w piankowe stopery do uszu w większej ilości. Do każdej torby i kurtki wrzuciłam parkę i mam nadzieję przeżyć kolejną wizytę w mieście. Nie dostrzegać nowomatekpolek ani uszami, ani oczami, ignorować Amerykanów na rowerach, nie dostrzegać huku tramwaju i samochodów, no nie i już.

środa, 3 maja 2017

I po majówce!

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Tym razem bez zdjęć, nie chce mi się. Jestem leniwa. Wolno mi.
Majówkę zaczęliśmy wcześniej niż reszta rodaków, bo jeszcze w czwartek. Zapakowaliśmy psy do Fafika (Skoda Fabia nazywa się Fafik - na wszystkich dywanikach ma masę literek F a na dachu śmieszny antenkowy ogonek), w niewielki bagażnik spakowaliśmy się z powodzeniem, zaparzyłam na drogę nam obojgu kawę w termicznych kubkach, zabrałam na drogę drut na żyłce 2,5/ 100 cm i motek czerwonego Opala bo czytać w samochodzie nie mogę, ale mogę dziergać. Szal bratowej jako robótka zbyt wymagająca uwagi się nie nadawał. Kolejne skarpetki z heksagonów też nie bardzo, jak w podróży ucieknie na podłogę krótki drut to szukaj wiatru w polu, no i tam ciągle się urywa nitkę i nitki zaszywa, Fafik nie ma blatu z przegródkami na przydasie dla pasażera. Jechaliśmy w deszczu i mgle. Lanckorona jest słynna z mgły, mgły tak gęstej i przytulonej do góry, że naprawdę nie widać nic prócz białych tumanów. Droga jest wąska, kręta i po stromym zboczu. Ostatni odcinek jechaliśmy na piechotę wypatrując odblaskowych oznaczeń zakrętów. udało się. Czekali na nas z kolacją i było świetnie.
Piątkowy deszcz zapobiegł niestety spacerowi po Alei Zakochanych. Karpacki flisz w deszczu to dla starszych państwa pułapka, lepiej było nie ryzykować. Frania za to pokazała nam do czego służy cairn terier. Pieski te wyhodowano do polowań na osuwiskach skalnych. Wszelkie górki bardzo jej się podobają - im stromiej tym fajniej. Po niemal pionowym, zarośniętym zboczu Góry Lanckorońskiej Frania pędziła w dowolnym kierunku jednakowo szybko, czy łbem w dół czy w górę. Tylko bujające się tu i ówdzie chaszcze albo sterczący pionowo rudy ogonek pokazywały gdzie jest. No i czasem z krzaków wystawała czarna mordka z pytaniem - jesteście? Mądry piesek, po drodze publicznej idzie się na smyczy. Frania to wie i wie najwyraźniej kiedy trzeba się stawić do nogi.
Niestety wiemy już, że nie nadaje się na grudniowego elfa dla świętego Mikołaja. Ma bardzo silny instynkt terytorialny i wie, że nikogo się tak fajnie nie gania jak dzieci. One piszczą, uciekają, boją się i można je z satysfakcją pogonić. Za dziećmi Frania nie przepada, pod tym względem są z Muszką zgodne.
W sobotę dało się spacerować. Frania była oczarowana lasem, ale gdzieś na wykrotach rozcięła poduszkę w tylnej łapce. I koniec spacerowania nastąpił. Zwłaszcza że ja też uległam przedziwnej kontuzji. Poszłam spać zdrowa a wstałam w poniedziałek kompletnie niechodząca, ze sztywnym, wściekle bolącym kolanem. Cold pack z Woltarenem w żelu i Movalisem odziedziczonym po Kretce dały radę to w dobę opanować i jestem już mobilna, ale jedno wścieknięte nie wiadomo dlaczego ścięgno potrafi człowieka kompletnie unieruchomić. Paskudna niespodzianka.
Jak zwykle podczas majówki w Tadeuszu była grupa cudzoziemców - kandydatów na studia na architekturze na Politechnice Krakowskiej. Mają tu kurs przygotowawczy z rysunku perspektywicznego. Ośmielona trzyletnią znajomością podsłuchiwałam i podglądałam bez skrępowania. Teraz wiem, że mam nad czym pracować.
Sąsiadka przy stole w jadalni spojrzała na mnie uważnie i spytała czy ja to Gackowa. Świat jest mały.  Okazało się że siedzimy przy jednym stole z malmonką, autorką bloga Stado błękitnych merynosów.
Malmonka o willi Tadeusz dowiedziała się z mojego bloga i też zaczęła ją  wraz z mężem nawiedzać. Od niej się dowiedziałam, że naziemna, stacjonarna siedziba sklepu Biferno mieści się w okolicznej Kalwarii Zebrzydowskiej na rynku. Tym razem nie odwiedziłam, al za rok odwiedzę na pewno.

Na urodziny sprawiłam sobie wielką wełnianą rosyjską chustę pawłoposadzką. Granatową, w róże jak kapusty z jedwabnymi frędzlami. Z merynosa podobno. Ciepłe to bardzo i bardzo wszechstronne. I głowę z szyją da się okręcić, ramiona zakryć i wiecznie zziębnięty kark. Sprawiłam sobie też lalkę: Zoe od Petitcollin projektu Sylvi Natterer. Podobała mi się już trzy lala temu kiedy była nowością. I nagle teraz myk, w outlecie Limango trafiła się za pół ceny. Do tego lalkowego outletu trzeba zaglądać, zdarzają się niebywałe okazje.
Idę się wysmarować woltarenem kolejny raz.

sobota, 8 kwietnia 2017

Cicer cum caule

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Sporo się działo. Pod koniec lutego wysterylizowaliśmy Franię. Frania została nabyta za cenę peta, czyli bardzo konkurencyjną do ceny pełnowartościowego psa wystawowego pod warunkiem, że ją wysterylizujemy. Ponieważ i tak sterylizujemy suki z przekonania, na hodowli i doborze genetycznym eleganckich psów się nie znamy i konkurencji pani hodowczyni robić nie będziemy, a chcemy z Franią żyć jak długo się da bez raków i ropomacicza, wypełniliśmy zobowiązanie.



Po głupim Jasiu Frani rozjechały się nogi.


Odebraliśmy ją od pani vetki zapakowaną w gustowny kaftanik, bez wenflonu i w niezłej formie. Dzielna Frania po narkozie nawet się w domu nie posiusiała. Była niby zaopatrzona przeciwbólowo, ale na trzeci dzień po zabiegu poprosiła o jakiś dodatek w tej dziedzinie. Dostała dwa psiki Tramalu w kroplach do pyska i starczyło. Ani się nie skarżyła specjalnie, ani ni dłubała przy szwach.


Na trzeci dzień zachowywała się już normalnie. Szwy dała sobie zdjąć po dziesięciu dniach bez protestu i właściwie niespecjalnie ją ta cała procedura obeszła. Mamy tu na Surowieckiego gabinet weterynaryjny bardzo godny polecenia jak o psią i kocią chirurgię chodzi. Wszystko się na zwierzakach goi bez powikłań i szybko. Ma kobieta rękę do skalpela.

Po chirurgicznych przygodach Frani Przyszła pora na nową karocę. Poprzednią Pan Mąż zajeździł do cna. Miała 15 lat i 300000 na liczniku i jeszcze komuś posłuży, ale jako pojazd do pracy już się nie bardzo nadawała. Zatem po długim oczekiwaniu Pan Mąż przywitał się z nowym kochaniem:




Śliczną, nową Fabię w kolorze Ocean Blue Pan Mąż niemal w zderzak na dzień dobry pocałował. Jest cicha, sprawna, niepordzewiała, nie trzeba jej wymieniać amortyzatorów ani dłubać przy hamulcach. No i mało pali. Niestety do WSPOLu w Szczytnie metro nie dociera.

Oszczędzę tu zdjęć kolejnego nabytku, czyli dwóch sporych lodówek. Właściwie jeden to szafa chłodnicza bez zamrażarki, a druga to identyczna z wierzchu zamrażarka szufladowa. Wraz z mieszkaniem nabyliśmy już umeblowaną i zabudowaną kuchnię z dwiema lodówkami. Dwa Vestfrosty stały dokładnie wpasowane pomiędzy kuchennymi szafkami. jeden z nich, szafa chłodnicza bez zamrażalnika oddał ducha przed Bożym Narodzeniem. Uznałam, ze skoro sypie się z niego spalony styropian, to kolejna naprawa nie ma sensu. Stał tak i śmierdział czekając na naszą decyzję co dalej robić. Demolować kuchnię i kupić modnego lodówkowego potwora do sufitu? Ciąć okoliczne szafki piłą? Było zimno, na tarasie można było to i owo przechować to nam się nie spieszyło. W drugiej lodówce był stanowczo zbyt mały zamrażalnik, potrzebowałam większego. I gdy znalazłam te bliźniaki  EUF1107 AOW i ERF3305AOW od Elektroluksa decyzja została podjęta. Rozmiar pasował akurat. Przyjechały, stanęły na miejscu i działają. I nie śmierdzą. Po cichu działają.  Chwilowo w chłodnictwie domowym i komunikacji międzymiastowej mamy spokój.

Oczywiście nie ma tak, żeby nic nie dziergać co to to nie.
Selva rzędami skróconymi:


Wzór kupiłam na Ravelry, rzecz dzierga się rzędami skróconymi, Selva to bliska kuzynka szala Dreambird. Wzór napisano dla włóczki skarpetkowej Mille Colori Sock & Lace, akurat miałam mały zapasik, bo barrrdzo mi się te kolory podobały. Oryginalny model jest bardziej zielony. Dobrze to się nosi i idealnie kryje wydatny brzuch. Nakładam Selvę i brzuch znika.

Po zrobieniu skarpetek ze stu gramowego kłębka zwykle coś zostaje. To coś bardziej przyda się w takiej formie niż jako pęczek nici. 

Zabrałam się za okładkowe skarpetki z mojej cud książki o skarpetkach. Patchworkowe! 



Tu widać, że udało się pokonać piętę robioną sześciokątami. Następny rząd sześciokątów trochę się nie udał, jeden trzeba było wypruć, ale już jestem na sześciokątnej prostej. Teraz sama się ze sobą zakładam czy tego motka wystarczy na dwie skarpetki. Jakimś cudem sześciokąty pożerają więcej surowca niż skarpety zwyklaki. Waga mówi że starczy, a rozum mówi, ze mam tyle resztek, ze to nie problem.

Kolejny temat do poruszenia: szycie.
Tkanina leżała rok. Podobała mi się tak, że kupiłam. I rok myślałam. Bo wzór jest tak duży, ze cięcie go na małe kawałeczki i zeszywanie ponownie sensu by nie miało. W końcu znalazłam wykrój spełniający założenia: jak najprościej ale współcześnie. Nie potrzebuję więcej archiwaliów. Archiwaliów mam dość swoich i już uszytych. Mięsista i elastyczną bawełniano - jedwabną satynę przerobiłam na suknię. Dopiero na tej tkaninie moja maszyna pokazała co umie. Ścieg do wykańczania szwów to genialny wynalazek. Ścieg elastczny w wykonaniu Husquarny Viking jest bezkonkurencyjny i już wiem jak zrobić spodnie z elastycznym paskiem. Może kiedyś zrobię. Wiedza akurat w porę, bo skoro Marks & Spencer wybywają z Polski to i moje ulubione spodnie wybędą. A w coś cielsko przyoblec trzeba.



A co poza tym? Po pięciu miesiącach współżycia z nami Frania w końcu się bawi. Normalnie, jak to pies. Gania się z młodymi psiakami aż jej łeb odskakuje, woli małe teriery niż wielkie psy, bawi się z nami, okazuje nam swój szacunek i że nas lubi.




 Bawi się piłeczkami, nosi piszczącą, zdobyczną wiewiórkę w paszczy na spacer, umie aportować piłeczki. Swoje rzeczy starannie uklada na własnym materacyku pod kaloryferem. Ale jak coś jest naprawdę bardzo cenne to usiłuje to ukryć u nas w łózku. Póki to jest wysuszony cielęcy ogon do żucia to pół biedy. Człowiek się najwyżej uśmieje znajdując taki skarb pod poduszką. Ale wczoraj ją nakryłam, jak próbowała schować pod tomkową poduszkę baranią gotowaną nogę wprost z garnka. Skarb był tak cenny, ze na szczęście nie mogła się zdecydować. Siedziała w rozterce na poduszce z tą nogą w zębach i zdążyłam jej to odebrać. Mimo to w nocy towarzyszyło nam chrupanie, baranie kości lepiej trzymać tam, gdzie całe stado śpi i pilnuje skarbu, a że skarb był pyszny  to się pilnowało i pojadało... obok łózka.

środa, 8 marca 2017

Aller Guter Dinge sind drei czyli święto kobiet u Aleksandrowiczów

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Posiadanie niewielu włosów ma jedną zaletę, jak nie ma ciepłej wody, to można je umyć i dokładnie spłukać za pomocą litra gorącej wody z czajnika. Tyle, że jak wysiada wymiennik ciepła, to i ogrzewanie ginie niestety. Ponieważ dziś wielki dzień odbioru nowej Skody od dealera i ponieważ wczoraj nabyłam sobie body prasujące wszelkie fałdy na kobiecie i trzymające rajstopy tam gdzie powinny być ubrałam się w bardzo kochaną acz niestety poliestrową sukienkę. Jest tak ładna że jej jednej wybaczam to włókno. Wyprowadzając psy dowiedziałam się od okolicznych dozorczyń że to nie wymiennik ciepła a wielka awaria na pół Ursynowa. Ale w końcu doba bez ogrzewania to nic strasznego.
Pojechaliśmy po nowe autko taksówką. Poczęstowano nas kawą, ubezpieczyliśmy nową Fabię, pan dealer opowiedział Tomkowi wszystko to, co powinien wiedzieć i zachwyceni cichością i zapachem autka pojechaliśmy nim do domu. Zaprawdę pora była najwyższa na wymianę. Niebieska Octavia ma już było nie było piętnaście lat i niemal 300000 kilometrów przebiegu. Na nasze szczęście nie trzeba było kombinować co z nią zrobić, Misia zabierze ją jeszcze dzisiaj. Przygotowała wszystkie papiery dla legalności transakcji a dobry zięć obejrzawszy ją sobie dokładnie latem twierdzi, że wozik jeszcze pojeździ byle o niego zadbać, to i owo w nim zrobić, a on zrobić umie. Tomek nie umie. I nie chce. I nie lubi takich zajęć. Nieszczególnie nas obeszło że z większego samochodu zrezygnowaliśmy na rzecz mniejszego. On ma sprawnie dojeżdżać do pracy, która aktualnie jest w Szczytnie. Tam miejskie autobusy i metro nie dochodzą. 
W domu zrozumiałam, czemu dziergające koleżanki wciąż produkują chusty, szale i rozmaite otuladła. W poliestrowym ciuchu i w rajstopach jest zwyczajnie zimno. Jako posiadaczka dwóch półek wełnianych swetrów własnego wyrobu i wielu par wełnianych skarpet, bielizny termicznej i licznych kocy bez szali i chust zapewniam sobie termiczny komfort. Biegiem zmieniłam sukienkę z poliestru i z dekoltem na wełnianą dzierganą z kominem i wypuściłam psy do ogródka. Tomasz porwał instrukcje obsługi i pognał na parking w celu skonfigurowania samochodu. Bardzo się ucieszyłam, że nie można tego robić w domu. Nie lubię być obecna, kiedy Pan Mąż coś konfiguruje, to nerwowe zajęcie. Zdecydowanie wolę go chwalić jak już skonfiguruje i przychodzi po pochwały.

Zatem wypuściłam psy, zrobiłam sobie kawę i zaczynałam obmyślać co by tu na obiad z tego mięsa od szynki co w lodówce czeka na przetworzenie, gdy za płotem mignął mi rudy ogon. No żesz, powinien być przed płotem a nie za.
Kolejna sztacheta wypadła z byle jak zszywkami pospinanego parkanu. To był dość tani płotek. W kapciach biegałam po błotnistej, marcowej glinie nawołując Franię. Frania pojawiała się to tu, to tam, niby w zasięgu wzroku, ale z szelmowskim błyskiem uciekiniera w oku i pozornie nie zwracała uwagi. Modliłam się, aby tylko w kierunku parkingu nie pobiegła, bo konfigurowanie radia z i Phonem i Frania na wolności ignorująca nas bezczelnie to mogło by być za dużo dla Pana Męża. W końcu założyłam buty, złapałam woreczek z przysmakami i poszłam w wełnianej sukience z kominem po Franię frontowymi drzwiami. Udawała dalej że mnie nie widzi, nie uciekała wprawdzie, ale wrócić nie chciała. Trzymała bezpieczny dystans. Ze dwadzieścia minut tak ze mną pogrywała aż poszłam do domu zostawiając jej otwarte drzwi. I zaczęłam głaskać Muszkę. To działa zawsze i Frania została złapana. Ale w jakim stanie! Zwęszyła za płotem piękne, wonne gówno i umazała się dokumentnie, zwłaszcza w okolicach obroży. Kiedy uważając by się nie ufajdać niosłam ją do wanny wpadł Pan Mąż i oświadczył, że wraca do dealera bo nie może czegoś tam zrobić. I uciekł nie dostrzegając co dzieje się w domu. 

Frania zaliczyła zimny prysznic pod ciśnieniem, bardzo jej się nie podobało. Mięso od szynki zostało biegiem na coś w rodzaju schabowych przerobione, u dealera okazało się że i Phone współpracuje z wypasionym programem Skody ale musi mieć włączoną Siri i nawet o tym w instrukcji nie pisali, bo każdy ma Siri włączoną, można sobie z nią bodaj o pogodzie porozmawiać jak samotność dokuczy, ale Pan Mąż nie jest wszyscy i swoją Siri wyłączył bo jemu samotność nie dokucza. Dla zaokrąglenia Franiowej niełaski jeszcze ją dziś wytrymowałam. W końcu ma ogon podobny do marchewki a nie do namalowanego na ścianie przez chuliganów penisa. Bo zapomniałam oczywiście dodać na początku ze Frania jest po sterylce, w piątek zdejmujemy szwy, ale na skutek wygolenia brzuszka wyglada przedziwnie. Od frontu ma tułów niemal do ziemi a od tyłu normalny, psi, podkasany brzuszek. Teraz front i tył bardziej pasują. Trochę minie nim będę ją trymować fachowo, uszków broni jak Irlandii, a wzorzec rasy każe je skubać na łyso do 1/3 wysokości i całkiem w środku. No i muszę kupić worek drewnowkretów żeby poskręcać ten nasz płot. Mam mocną wkrętarkę, Pan Mąż już zaznaczył, że wkręcać będę ja, on będzie stabilizował konstrukcję czyli trzymał dechy.
Wesołego dnia kobiet!

poniedziałek, 6 lutego 2017

Fanatyzmy są różne

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Świeży śnieg leży w parku Kozłowskiego i na Dolinie, Frania i Muszka  cieszą się tym śniegiem, węszą, turlają się. ja też się cieszę ciszą, bielą, zimnem i spacerem. Podchodzi do mnie przygodnie widywana, miła kobieta z dużą czarną suką Szyszką, pyta o Kretkę, ja opowiadam jak to z Kretką było, przedstawiam Franię i dalej ruszamy razem. Wypływa sprawa sterylki Frani, kobiecie robią się wąskie usta i oczy. Zmieniamy temat i po kolejnym kilometrze wypływa sprawa diety. Nie psiej tylko mojej. Nauczona doświadczeniem tężeję bo pani wprost pyta czy jem mięso i słysząc że jem zabiera się do wykładu. Błyskawiczne jej przerywam, nauczona doświadczeniem przez wielu Świadków Jehowy, którzy koniecznie chcieli porozmawiać ze mną o Jezusie wiem że mogę tę rozmowę uciąć w tej chwili, albo nigdy. Widzę że trafiłam na neofitkę jakiegoś specyficznego żywienia. Nie wiem czy ona jada bezglutenowo, bezmięsnie, bezmącznie, trawę, szpinak czy ser, może tylko karmę dla kotów albo wędliny z jakichś konkretnych wieprzy. Nie wiem, nie obchodzi mnie to tak samo jak jej orientacja seksualna i wyznanie. 
Nawiasem mówiąc rozmowy o dietach są dziwnie podobne do kazań wygłaszanych przez różnych nawiedzeńców pod Katedrą i przed kościołem Paulinów. Tam grożą mi piekłem i szatanem, tu rakiem, Alzheimerem albo kompletnym upadkiem moralnym i fizycznym. Nie mam do tego cierpliwosci, wkurza mnie każda bezczelna i natrętna próba indoktrynacji, z wiarą w cokolwiek mam duże problemy.
Sposoby odżywiana się są w każdej kulturze bardzo mocno przestrzegane i niesłychanie trudno je zmienić. W dotkniętych głodem częściach świata pomoc żywnościowa z obcych stron nie jest właściwie wykorzystana, bo głodujący nie uważają tych darów za jadalne. Jakieś obce, dziwne, pewnie niejadalne albo zepsute rzeczy... Was der Bauer nicht kennt, das frisst er auch nicht, a tu prawie każda napotkana kobieta, na oko całkiem ok zaczyna po 20 minutach znajomości takie gadki.
Nie pasuję, no za nic.

sobota, 14 stycznia 2017

Florystka pomoże

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Wychodząc za mąż panna młoda nie wie, że prawdopodobieństwo doznania przez nią jakiejś formy przemocy znacząco wzrasta, że zostanie pobita, a nawet zabita. Od najbliższego człowieka dozna jakiejś formy przemocy: ekonomicznej, seksualnej,  słownej lub tej najłatwiej rozpoznawalnej po siniaku pod okiem. 
Tak długo jak istnieje gatunek ludzki z tradycyjnym patriarchalnym podziałem władzy, tak długo istnieje przemoc wobec kobiet. No bo skoro ta przemoc zawsze była a przyczyny jej istnienia bynajmniej nie znikły to i jest. Zastanowiłam się jak to jest w drugą stronę. Od niepamiętnych czasów kobiety jakoś z tym sobie muszą radzić. W czasach przed rozwodami, gdy kobiety nie pracowały i nie miały własnych pieniędzy najprostszym środkiem poradzenia sobie z przemocowcem było owdowienie. O ile mężczyźni z żonami rozmawiali za pomocą pięści czy noża, panie wolały metody dyskretniejsze, panie panów truły. Tym bardziej że z nikąd ochrony dostać nie mogły bo mąż był panem i władcą. Krew się przy truciu nie lała i o ile robiło się to wystarczająco dyskretnie i dysponowało wiedzą o truciznach to można było spokojnie pozbyć się małżonka, odziedziczyć spadek i mieć spokój. 

Ja naiwna myślałam że tak było kiedyś a teraz nie jest.

Z mgły niewiedzy wyprowadziła mnie moja osiedlowa florystka oznajmiając, że ta pani co przed chwilą kupiła diffenbachię, to kupuje jedną sztukę od roku co tydzień. 
Owa diffenbachia ma mieć w chwili kupna sporo liści, aby nie widać było jak po tygodniu nieco schudnie, bo liśćmi diffenbachii pani karmi męża. Mąż się po nich źle czuje i nie ma siły tłuc pani.
Wybałuszyłam oczy na moją osiedlową florystkę i się dowiedziałam, czego nawet nie śmiałam przypuszczać. Te wszystkie wilczomlecze (gwiazdy betlejemskie) i cyklameny (fiołki alpejskie) są trujące i kobieta może się nimi posłużyć jak chce. Konwalie, oleandry i bluszcze w ręku udręczonej żony są potężnym orężem do zdobycia spokoju bądź majątku a czasem i mieszkania.  Pani nie ma pojęcia - tu florystka pokazała na mnie palcem - ile latem się tych oleandrów sprzedaje! Kluczem do sukcesu jest bardzo dokładne rozdrobnienie i dłuuugie podawanie, wręcz przewlekłe. To się kumuluje! Te modne na działkach anielskie trąby to bieluń dziędzieżawa, roślina trująca i halucynogenna, można nim wysłać w zaświaty wszystkich, tak odlecą że na zawsze.
No bo jednak wciąż nie każda żona umie się sama utrzymać, mieszkanie nie koniecznie da się podzielić, strach przed rozwodem jest za duży. Policja i prawo to instytucje na których skuteczne działanie w takich sprawach liczyć nie można. I wtedy co? Oleander! Bieluń! Diffenbachia, którą Indianie strzałki zatruwali.
A ponieważ autopsji się dziś prawie nie przeprowadza, to dobrawszy roślinę do schorzeń i leków małżonka, zachowując ostrożność, nie śmiecąc i nie przechowując corpus delicti można się z całej sprawy naprawdę spokojnie wykpić.
No bo przyczyny, dla których kobiety truły rodzinę też niestety wcale nie zanikły.
Taką wiedzę wyniosłam z kwiaciarni.

poniedziałek, 2 stycznia 2017

Niech się kreci 2017

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Bodaj wczoraj, w samiutki Nowy Rok Pan Mąż z rechotem pokazał mi zdjęcie cara Mikołaja, który z nadzieją i uśmiechem składał poddanym życzenia noworoczne na rok 1917. Oby tylko ten 2017 nie był dla nas taki wesoły jak 1917 dla cara i jego rodziny.
W końcu w tv i do gazet można nie zaglądać, można się spokojnie cofać w rozwoju robiąc kolejne skarpetki. Póki euro nie będzie kosztowało 20 albo i 100 zł to może być nawet przyjemnie. Ale czasy z dolarem za stówkę tez jakoś przetrwaliśmy.
Nawet jak nic nie robię to robię skarpetki. Rozhulaliśmy się oboje tak, że właściwie przez całą dobę mamy na stopach moje wyroby. Próbowałam na chwilę w jakieś barwne Happy Socks się ubrać ale wytrzymałam w nich bardzo krótko. Pan Mąż zupełnie zmienił przekonania w tej dziedzinie i domaga się kolejnej pary. Mieliśmy nawet jakieś spotkanie towarzyskie, gdzie wszyscy obecni mieli na stopach to, co wydziergałam. Plącze mi się co już pokazałam a czego jeszcze nie.
Nie pamiętam do kogo trafiły poszczególne pary.

 Męskie, rozmiar 45 do oglądania tv






Zrobione przez święta na grubych drutach 3,5 z lumpkowego norweskiego superwasha. Granatowe to też superwash ale bez nylonu. Doprawiona nylonem biel dłużej posłuży na stopach. Starsza pani z rodziny potrzebowała ogrzewaczy na cito. Następne pary będą moje, ale najpierw muszę skończyć to co leży w koszyku, czyli dorobić zieloną jedwabną do różowej częściowo dzierganej przez Franię. Idzie to jak krew z nosa bo zachciało mi się piętę z klinem robioną od  dołu wykonać. Robi się to długo, skarpetka wyglada niezgrabnie (ale na nodze leży bez zarzutu); skończyć komin do tęczowej sukienki z Kauni Rainbow, komin jest nieco związany ideologicznie ze słynnym wzorem Inspira, ale nie do końca, bo jakoś mi tak wyszło; i jeszcze zaczęłam trochę z ciekawości kubrak robiony rzędami skróconymi w płomieniste wzory. Dzięki kolorowej włóczce widać te płomienie. Nad czymś takim myślałam skrycie od roku, odkąd dostałam od Lucy eM Ko pewną broszurkę o skarpetkach robionych poprzecznie rzędami skróconymi. Niestety, nie zrozumiałam kwiecistej instrukcji i takie skarpetki mnie nie ruszają. Skarpety powinny powstawać prędko. Bawić można się kubraczkami. Trochę się jeszcze pobawię zastanawiając się czy te nierówności aby dadzą się schować w dzianinie przy blokowaniu:

Jeszcze przez kilka miesięcy będę prowadzać psy na spacer po ciemku. One mają kamizelki odblaskowe a ja granatowe kurtki niewidoczne dla kierowców, zatem powstała czapka z odblaskiem. Resztki islandzkiej lopi z pasiastego kardigana i motek odblaskowej nitki dały ponurą ale ciepłą czapkę widoczną dla kierowców:


No i czasem coś namaluję. Ostatni olejny  z zajęć w DK Stokłosy spodobał się Misi. Spytała mnie na jego widok, czy wiem, że ona ma sypialnię w takich kolorach. Obrazek dostał zatem satynowy werniks i trafił pod choinkę:
Bawmy się dobrze w Nowym Roku i starajmy się nie patrzeć na smutne paskudztwa.