Dogadać się z człowiekiem...

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Muszka miała, moim zdaniem dziwne obyczaje żywieniowe.
A to kreta kiedyś pożarła z futrem, a to łakomie patrzyła na żaby i padalce. Kocha spacery po kampusie SGGW, gdzie można obeżreć się do rozpuku resztkami ze studenckich balang, nie lubi ślicznej Dolinki Służewieckiej z jej sadami, sadzawkami i trawnikami, bo nie ma tam czego szukać jeśli o jedzenie chodzi.
Kiedy nadchodziła pora karmienia psimi bobkami, Muszka cała w lansadach, podskakując z podniecenia towarzyszyła mi do Wielkiego Worka Z Karmą, wyliczała każdą sypaną do miski garść bobków, cieszyła się dostając miskę i... nie jadła. Siadała przy misce i pilnowała. Kretka swoje wciągała nosem i była zawsze gotowa zjeść drugą miskę. Muszka czasem, przymuszona głodem, zjadała kilka chrupek i pilnowała.
Dobrze, że podkarmiam psy codziennie mięsem, bo bym ją zagłodziła na śmierć. I dobrze, że się pies o siebie sam starał.
Głupie ludzie nie rozumieją, a pies prawie trzy lata cierpliwie tłumaczył o co chodzi.
W końcu nalałam do tych suchych bobków wody. I bobki namiękły. I namięknięte zjadły się w jakieś 30 sekund.
I teraz bobki będą moczone a nie suche. Kretka prawie już nie ma zębów od ciągłego kopania, starszej pani też łatwiej będzie mokre jeść. Wczoraj w ramach eksperymentu namoczyłam te bobki w mleku. Były pyszne!
Pies tłumaczył jak umiał, a ja trzy lata nie rozumiałam o co chodzi. Pies jednak jest bardzo cierpliwy i nigdy nie traci nadziei. Gdyby Muszka była człowiekiem już dawno oddała by mnie w tej sytuacji do schroniska albo oskarżyła o głodzenie i maltretowanie.

Wszystkim, którzy w jakiejś sprawie nie mogą się dogadać ze swoim psem radzę spojrzeć na sprawę z jego perspektywy. Możliwe, że to pies ma powody, by zachowywać się tak a nie inaczej i to Wy się mylicie.