Sami

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Pomieszkaliśmy z Alicją ile się dało, ale dłużej już się nie dało. Po upadku, którego doznała 11 grudnia nie stanęła na własnych nogach. Przebadaliśmy ją, ustawione zostały leki w ilościach strawnych dla bardzo starego organizmu, okiełznałam cukrzycę, ale w głowie robiło się jej coraz bardziej pusto, za to zachowanie było coraz uciążliwsze. Zaszczepiliśmy na covid, wyrwaliśmy dokuczający ząb. Niestety, teściowa nie może poruszać się bez chodzika. Sama nie zrobi ani kroku. W jej własnym, maleńkim mieszkanku nie ma czego z tym chodzikiem szukać, nie wejdzie ani do łazienki, ani do kuchni. O umyciu się samodzielnym nie ma mowy.  Wynajęta opiekunka nie miała by gdzie spać. A zostawienie Alicji na noc samej to wielkie ryzyko, osteoporoza wcale nie przeszła, zaniechano jedynie jej leczenia. Uzależnienie od Midazolamu jest silniejsze niż reszta mózgu i cała Alicja do kupy. Lekarz to jedynie diler i o dilerce się z nim gada. Kogoś takiego nie można w tym wieku zostawić samego w mieszkaniu. Znaleźliśmy dla niej odpowiedni naszym zdaniem dom opieki. Prywatny, nie mamiący taniością, ale chyba, z tego co czytam, tańszy niż domy państwowe. Budynek nie jest adaptowany, tylko wybudowany dla potrzeb takiego zakładu. Nie ma w nim barier architektonicznych, progów, wanien, klepek w podłodze i innych takich, personelu jest sporo, a dyrektor i manager wraz z opiekunkami zajmują się pensjonariuszami.

Aby dokonać tego zwrotu w życiu musiałam mocno nacisnąć Pana Męża. Nie mógł się na ten krok zdecydować. Mnie też nie przyszło to łatwo ani szybko, ale jeśli potrwało by to dłużej wszyscy byśmy kopnęli w kalendarz albo oszaleli, i to wcale nie pierwsza byłaby w kolejce Alicja. Jedna starsza pani zajęła nam większość mieszkania i była obecna i widoczna wszędzie i przez cały czas. Ani trochę intymnosci nam nie zostało. Aby porozmawiać z mężem musiałam z nim wyjść z domu. Sypialnię zajęła, to oczywiste ale również po całych dniach nieustannie okupowała salon - będacy teraz również naszą sypialnią -  tylko czyhając by włączyć jakiś program informacyjny. PISwizja okazała się dla niej przyjaźniejsza niż TVN, prostsze są te ich komunikaty. Nigdzie nie dało się schować przed walką informacyjną. Pan Mąż kończy kolejny rok nauczania przed ekranem, teraz nastąpiła pora obron. Jak to jest przewodzić komisji egzaminacyjnej słysząc za głową szczekaczkę Kurskiego? Mnie pod koniec pobytu Alicja molestowała na potęgę. 12 lipca zaczęłam pięciodniowe warsztaty malarskie w Zamku Królewskim. Znikałam na cztery godziny dziennie. Okazało się, że mi to nie przysługuje. Zostałam ukarana nieustannym molestowaniem, póki starsza pani nie poszła spać. Wystarczyło bym siadła na sekundę na d... a już toczył się ku mnie chodzik i padało sakramentalne "Chcę ci zadać jedno pytanie..." albo "Muszę ci powiedzieć tylko jedną rzecz" i następował koniec spokoju. 

O ile wiosną spałam po 15 godzin na dobę, to teraz przestałam. Pan Mąż wciąż pracuje i spać musi. Nie ma gdzie wykonać poobiedniej drzemki, musi spać w nocy. Zatem do jakiej pierwszej w nocy nasłuchiwałam, czy lekomanka śpi, czy aby nie wyłazi z sypialni bo zgłodniała i chce kiełbaski. (Chyba nigdy, przenigdy nie kupię już żadnej kiełbasy). O szóstej rano oczy mi się same otwierają od depresji. 5 godzin na dobę spania to za mało jakby ktoś nie wiedział. Jednego, czego sobie nie dałam odebrać to psich spacerów, choć i na spacerze telefon dzwonił bo coś. Bo się worek odkleił i wszystko jest zasikane, bo gdzie ty jesteś itd. Nie dałam się. Odsyłałam z problemami do Tomka.

Przez 8 miesięcy przeczytałam dwie książki zamiast trzech tygodniowo. Zaczęłam seriale na netflixie oglądać ze zmęczenia. Są tak głupie, że myśleć nie trzeba. I w końcu, po tym plenerze znów zaczęłam trochę malować. Krytyk Alicja w każdej sprawie miała coś do powiedzenia. Baba nie pamiętająca gdzie leżą jej majtki i nocne koszule codziennie komentowała moje ubranie. Niby to nic takiego, ale wkurzyć może strasznie.

Od przedwczoraj jesteśmy sami. Od decyzji do realizacji minęło tylko kilka dni. Menadżerka zakładu powiedziała nam, ze jesteśmy drugą znaną jej rodziną, która szczerze i detalicznie opisała fizyczny i psychiczny stan pacjentki do przyjęcia. Oszczędziliśmy personelowi rozkuwania, czemu oddajemy do zakładu taką miłą, komunikatywną, umiejącą jeszcze czytać i mówić pacjentkę. Wróciliśmy  w poniedziałek do domu, zjedliśmy coś w chińskim barku na osiedlu i doprowadziliśmy mieszkanie do stanu sprzed grudnia 2020. Nasz materac i nocna szafka powędrowały do sypialni, mój tapczan wrócił do buduaru, wełna wróciła do tapczanu, dywaniki na podłogę, nasze ręczniki do łazienki a bety Alicji, które z nią nie wyjechały wynieśliśmy do naszej suchej, ciepłej i nieśmierdzącej piwnicy. Wczoraj zamówiłam w IKEA łóżko (metalowe, może Pan Mąż, rodzinny pogromca mebli nie da mu rady), a sąsiad stolarz naprawił urwane drzwi barku od dębowego, holenderskiego kredensu. Zamówiliśmy sobie kilka dni w Lanckoronie i kilka dni w Hotelu Jastarnia. I co najśmieszniejsze Bajka i Frania dostały pracę jako dogoterapeutki. Dyrektor aż się zaśmiał, gdy powiedziałam że mam niejakie doświadczenie w pracy z psami i pensjonariuszami zakładów psychiatrycznych i szpitali dla dzieci. Strój Anioła Ariela ez się w grduniu przyda, może i Mikołaja ściągniemy. Będziemy razem z psami odwiedzać Alicję i wszystkich pensjonariuszy ośrodka, którzy dadzą radę wyjść do ogrodu. Wciąż trwa pandemia i do budynku obcym wchodzić nie wolno.

Uprasza się czytelników o nie komentowanie naszej nagannej postawy moralnej. Dług wobec rodzicielki Pan Mąż będzie spłacał regulując słone rachunki. I wiemy, że jeśli starość odbierze nam rozum i sprawność też trafimy do takiego zakładu. Dzieci nie są po to, żeby im życie na supeł zawiązać.