Ku pamięci

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Plener w Zamku to nie jest jakaś nie wiem jaka impreza dla wybrańców, a dostępna za biletami tygodniowa zabawa dla malujących. Można bardzo niewiele umieć i nikt się temu nie dziwi. Pomogą, podpowiedzą, a otoczenie jest tak wspaniałe, że te kilka godzin na dworze jest czasem absolutnie dobrze zainwestowanym. Najpierw jest krótki wykład dobrze zilustrowany przeźroczami, potem każdy bierze swój malarski majdan, sztalugę, krzesło i idzie malować. Pierwszego dnia było o świetle i cieniu. Popełniłam rysuneczek niezbyt interesujący, ale, ale krzesła są trudne. Krzesła stojące krzywo i w perspektywie są jeszcze trudniejsze. Kto nie wierzy, niech sam spróbuje. A takie krzesła w trzydziestokilku stopniowym upale to mordęga. Na dodatek medium nowe, zachciało mi się sprawdzić akwarelowe kredki Inktense od Derwenta.

Drugiego dnia były chmury. Rzecz ulotna i bardzo zmienna przy wietrze. A wiało i padało gdzieniegdzie. Posłużyłam się technologią i widząc ciekawą chmurę zrobiłam jej zdjęcie. Krótka ogniskowa komórkowca ułatwiła sprawę, panorama `Pragi pod wielką chmurą, a na Floriana pada deszcz. Dopiero w domu zobaczyłam niejakie podobieństwo do Krzyku Muncha. Obrazek poszedł do ludzi.

Następnego dnia zajęliśmy się sztafarzem. Zatem krajobraz z ludźmi lub zwierzętami. Zwierząt do ogrodów zamkowych nie zapraszają, zatem musiał być człowiek. Tym razem wzięłam akwarelę. W wariackim upale nie trzeba było długo czekać na wyschnięcie. Szybki szkic, letni nader. Budowli na Nowym Zjeździe raczyłam nie zauważyć.

W czwartek miałyśmy borykać się z architekturą. czyli samo mięsko: perspektywa, łuki, cienie, schody. Koszmar amatora. Czysty koszmar, przepis na katastrofę. Wzięłam zabawki do rysowania i poszłam szukać cienia. Minęłam rozprażony labirynt z kształtowanych tuj i trafiłam na cienisty, bezludny trawnik, gdzie pod ogromnym drzewem zamkowi ogrodnicy trzymają zapasy roślin na gazony, po trawie przechadzają się szpaki a puste leżaki zapraszały aby usiąść. I na dodatek zza domku ogrodnika wystawały domki na Kanonii i dzwonnica Katedry św. Jana. Cudne, bez skrótów perspektywicznych. Prawie bez. Prowadzący plener nie znaleźli mnie tam! Szary papier, piórko i biały marker zrobiły robotę.

W piątek malowali wodę, a ja nic nie malowałam, bo miałam drugie szczepienie, którego za nic bym nie odpuściła.

W sobotę był króciutki, pandemiczny wernisażyk, za to potem pierwszy raz od marca zeszłego roku poszliśmy do kawiarni. 

A już bez żadnego pleneru, w ramach zajęć domowych ucieczkowych przed Alicją namalowałam dla mojego veta kochanego kolejną kopię z Jamesa C. Christiensena, to Człowiek z Księżyca. Oczywiście najważniejszy jest tu pies. Obdarowany się naprawdę ucieszył.

W małżeńskiej sypialni powinien być obraz peonii. Rozpustnej, rozszalałej i kolorowej. Tęskniąc za sypialnią zrobiłam sobie akwarelkę z zeszłorocznej fotografii. Latem się fajnie maluje, jest długo światło.

A wieczorami dłubałam sukienkę z szetlanda w kolorze Spindrift z e-supełka. O sukience będzie kiedy indziej, skończyłam wczoraj drugą kieszeń i schnie na tarasie. Zabrała mi dużo czasu, zjadła 4,5 motka cienkiej wełny, w praniu puściła bury sos jak Dundaga. Projekt jest zwodniczo prosty i całkowicie i zupełnie mój. Jestem zadowolona.

Odespaliśmy już braki, ale jak chodzi o odpoczęcie, to przed nami długa droga. Nie miałam kiedy i jak zrobić porządków gruntownych ani przed Bożym narodzeniem, ani przed Wielkanocą. Trochę z tym teraz ruszyłam. Nawyrzucałam klamotów i chałabuziów co się nazbierały że hej. Piąty raz w tym roku wstawiłam plombę w czwórkę lewą dolną, muszę przez sen zagryzać zęby i ta plomba się po prostu mechanicznie z zęba wybija.  Przed nami wymiana szaf odzieżowych, bo odziedziczone po poprzedniku zabudowy jakoś się już szyn nie trzymają i są za wąskie, wieszaki na dylu przeszkadzają drzwiom, tak się nie da dłużej funkcjonować. No i przed nami najpaskudniejsze zadanie z możliwych, mieszkanie Alicji trzeba wysprzątać,  opróżnić, to i owo wyremontować i wynająć. Niech na swoją Panią zarabia. Pierwszą transzę skandynawskich kryminałów Pikuś zawiózł do biblioteki.