Paluszek

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Po chorobie Frani przez chwilę był spokój. Frania z wdzięczności zaczęła mi sypiać na głowie nawet w dzień przy dzierganiu.

 

Zdawała się rozumieć, co się stało i jakiego losu uniknęła. W karmniku wystarczyło wsypać orzeszków by pojawiały się sójki.

Skończyłam jakąś zaczętą lata temu haftowankę:

Z resztki parzonej wełny, z której uszyłam sobie w zeszłym roku płaszcz zrobiłam do kompletu spódnicę na gumkę. Solo beze mnie w środku wygląda ta spódnica tak sobie, ale jest świetna. W tyłek ciepło nawet w mróz, a przeciągi po domu mogą sobie hulać ile chcą. Jak jestem w niej, to mnie przeciągi nie interesują. I na dodatek spódnica pasuje do większości moich swetrów.

Zrobiłam koleżance czapkę z alpaki Mirasol z masą cekinów na otoku. Podobała się. Zaczęłam w końcu coś malować.

Przywykliśmy do pandemii, spędziliśmy święta w bardzo małym rodzinnym gronie nie wysilając się specjalnie i tylko sobie trochę po lekarzach pobiegałam. Ten włókniak obok nosa widoczny na pierwszym zdjęciu wcale mi się nie podobał i nie podobał mi się taki mały pipsztyk na nosie. Maluśki, ale nie gojący się od wielu miesięcy. Zwykły chirurg zadumał się nad nim i wysłał mnie do chirurga plastycznego. Ponoć nie chciał mi jesieni średniowiecza na nosie robić. Przyjrzałam mu się dokładniej, nad maseczką miał masę szwów, które ktoś mu kiedyś chyba szpagatem robił. Ten człowiek wiedział co nieco o bliznach na twarzy. Posłuchałam go. Pani chirurg plastyczna znana z TV obejrzawszy mój nos nie zaprzeczyła, że zmiana jest podejrzana. Zadecydowała o wycinankach. Jeszcze przed wycinankami mięliśmy skoczyć na tydzień do Lanckorony i oboje czekaliśmy na wyjazd jak na zbawienie. I na tydzień przed wyjazdem Bajka wróciła ze spaceru kulejąc na lewą przednią.

Z kulejącym psem idzie się do chirurga ortopedy a nie do internisty. To wiem z doświadczenia z poprzednimi psami. Mój ulubiony, rzeczowy, uroczy i bardzo doświadczony chirurg ortopeda przyjmuje w poniedziałki, wtorki i czwartki rano w klinice SGGW. Poszłam natychmiast w poniedziałek. Nie dał rady nas przyjąć, znieczulał różne psy umówione do tomografii i rentgena. A ja nie mogłam tego dnia czekać bo coś tam było w planach. Wróciłam do niego w czwartek wiedząc już, że boli ją najmniejszy paluszek, ten po zewnętrznej. Z pomiędzy paluszków wycięłam kulki sfilcowanego futra, ale kulawizna nie ustąpiła. Doktor nas przyjął, zdziwił się że wiem co boli, bo zwykle właściciele nie wiedzą i spytał, czy może ogolić łapkę. Ogolił i oto co ujrzeliśmy:

Siny, spuchnięty jak parówka paluszek. Doktor zaordynował rentgena, który pokazał rzecz dokładniej.

O, pięć tygodni gipsu zakrzyknął mój ulubiony chirurg ortopeda, dał Bajce głupiego Jasia i w 10 minut założył gustowny gips. Owinął go bandażem, żeby pies nie zeżarł tego gipsu. One lubią to z wapniem. Fajnie, za kilka dni wyjazd a tu gips, który nie powinien moknąć. Na szczęście istnieją psie buty.

Okazało się, że z przednią łapą w gipsie daje się biegać. Ale powolne chodzenie na smyczy to inna historia, kicanie na trzech jest bardzo męczące. Na spacery Bajka jeździła w starym, dziecinnym wózeczku. Na szczęście teriera łatwo nauczyć takich sztuk.

Gips

Bajka w kaloszku jedzie do Lanckorony

Bez wózeczka jeździła na barana. Tak jak w listopadzie Frania.

Nie mogę powiedzieć, żeby gips jakoś ją spowolnił. Brykały na dziedzińcu Tadeusza jak zwykle. Tylko na długi spacer dookoła Lanckorońskiej Góry chodziłam z Franią solo. Pan Mąż byczył się bezspacerowo. Z gipsem czy bez Bajka umiała wbiec na niemal pionowe zbocze po wyrobisku kamienia. Tylko wśród świerków migały dwa cairnie ogony, a pewien lis zmykał jak niepyszny.

Od pani Kasi Bajka dostała psie kaloszki w odpowiednim na ten gips rozmiarze. Mój kaloszek był na małą łapkę w sam raz, ale na te opatrunki nie wchodził. Tu biedna, chora psinka czeka, co zleci z blatu w kuchni.

Tydzień minął za szybko.Wróciliśmy do domu a następnego dnia dostałam mój imieninowy prezent, całkiem drogi zresztą. Obiecane wycinanki na nosie. Porządną biżuterię można by za nie kupić.Trzeba przyznać, że procedura była zupełnie, absolutnie bezbolesna. Nawet zastrzyk znieczulający był nieodczuwalny. Potem przez tydzień wyglądałam tak: