100 lat starsza, ale w sweterku w serek

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Aż bloga wstecz czytałam, żeby ustalić, kiedy zaczął się mój zjazd. Pierwsze o nim wzmianki znalazłam szóstego grudnia. Święta przyszły i minęły, minął Sylwester i Trzech Króli, a ja się z każdym dniem robiłam bardziej zmęczona, zmurszała, głupia i zapominalska. Na przełomie stycznia i lutego śmignęliśmy na tydzień do zupełnie bajkowej Lanckorony. Było przepięknie, tylko poza gapieniem się nie bardzo miałam siłę gdziekolwiek pójść. I pomimo drakońskich dawek leków przestałam do kompletu spać. Bezsenna noc to niemiłe zdarzenie. W pensjonacie, gdzie nie ma gdzie w nocy się schować przed bezsennością to koszmar. Ale i tak było przepięknie.

 

 To na drzewach to szadź i lód. Jadąc z Warszawy widzieliśmy, gdzie pasma mgły zamarzły na drzewach. Las w Lanckoronie był koronkowo - lodowo biały. A obok tej bieli zdarzało się kilka zielonych świerków. Nie miałam siły i odwagi obejrzeć tych cudów w lesie. Po pierwsze czułam się jak studwudziestolatka, a po drugie ten lód z drzew spadał na ziemię. W ostrym mrozie drzewa obciążone tonami zamarzniętej wody łamały się, strach wchodzić w taki las. Dałam radę jedynie dotrzeć do Arki i to w raczkach na butach. Zeszłoroczne złamanie nogi nauczyło mnie moresu. pan Mąż też dostał raczki, choć początkowo nie chciał. Dostawszy używał.

 

Oto oblodzony iglak. Z drugiej strony był całkiem zielony!

 

Arka cudna jak zwykle

 Siedząc przy piecu w salonie dłubałam sobie kolejny sweterek w serek z kupionej przed wiekami Mirelli od Włóczek Warmii w kolorze kobalt. Wełna jest tak śliczna, że powoli stawała się zapasem trumiennym i pora ją była przerobić. Zwłaszcza że coś świergocą wróble, że ten kolor wraca do łask.

 

 Tu akurat czytam, ale w innych chwilach dziergałam. 

Wracaliśmy do domu we mgle i bardzo powoli. około 1/10 pojazdów widzianych z tyłu nie miało tylnych świateł. 1/10 innych kierowców, widzianych z przodu miała tylko jeden sprawny reflektor. dwuślady udają jednoślady. We mgle to naprawdę niebezpieczne.

A w domu jeszcze na cito wykonałam dla przyjaciółki rękawiczki z podwójnej Luny sfilcowane na kość, żeby naprawdę chroniły przed zimnem. Proponowałam to opornej babie nie wiem ile razy, ale "ona nie lubi rękawiczek". Dopiero jak fest przymroziło, to polubiła.

 

  I skończyłam tego w serek na podstawie wzoru Idril, ale nie do końca. Darowałam sobie warkocze w talii dookoła człowieka. Wyszedł tak:

 

 Kilka uwag do stylizacji: szerokie, miękkie, sztruksowe spodnie Pan Mąż kupił na Allegro sobie. To on kocha oranże, ja nie przepadam. On nosi spodnie w rozmiarze 32/34. Ja używam 34/32. I mu się pomyliło. Zyskałam niechciane porcięta, ale przynajmniej mam je z czym nosić. Ten kobalt w towarzystwie niebieskich dżinsów traci nieco dzikość, z oranżem daje czadu. Co do mojej figury, w firmie five sisters można sobie sprawić gorset w którym można oddychać i jeść i nie epatować brzuszyskiem. Na ostatnim zaś zdjęciu modelka Bajka prezentuje jedwabny szal, który to wszystko, łącznie z moimi paznokciami zbiera do kupy. Szal zachwycał mnie kiedyś jedynie surowcem, ale używany jest często bo umie godzić takie różne szalone kolory.

Co do starości to  cofnęła się bardzo prędko po sprawdzeniu TSH i skorygowaniu dawki hormonu tarczycy. Już po pierwszej tabletce zasnęłam jak kamień na pełne 8 godzin.