Drobnym ściegiem

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Bajka rośnie. Jest znacznie większa niż była, Już nie jest puchata kuleczką  - kluseczką a młodym terierem podobnym do Frani tylko mniejszym. Zęby zaczyna zmieniać. Spacery jakie jej funduję wystarczają do skanalizowania psotności i szybkości i skoczności. Zatem wybiegana, wyskakana i wybawiona Bajka w domu zachowuje się dość statecznie. Znaczy zdaży jej się jeszcze gdzieś nasiusiać. Na ogół na matę. Albo zrobić kupę. Je bardzo dużo i coś z tym towarem się musi dziać. Zatem węszymy oboje podejrzliwie wchodząc do któregokolwiek pomieszczenia. Pan Mąż ma gorzej bo jest wyższy i nie ma zwyczaju patrzeć pod nogi.
Bajce rosną piękne, białe nowe zęby. Siekacze są już niemal w komplecie. Czekam z utęsknieniem na kły. Rosnące w malutkiej mordce straszliwe kły i trzymające się mocno na cieniutkiej żuchwie to coś osobliwego.
Owszem Bajka wywleka z szafy buty jak się szafy nie zamknie. Owszem, podoba jej sie brudna bielizna, ale bez przesady. Wcale tak bardzo nie rozrabia, umie chodzić na smyczy, wraca do mnie zawołana i po parku biega luzem.
W przerwach między pasaniem tej kozy udziergałam rękawiczki. Wzór pochodzi od matki Burdy z zamierzchłej przeszłości, ale widziałam go chyba na Ravelry jako płatny. Wełna to tweed od Rowan i jakaś norweska wełna. Oboje z lumpeksu. Druty 2,5.

Dzianina wyszła ślicznie. Postarałam się. Zamiast dziewiarskiego naparstka do trzymania obu wełen na palcu wskazującym lewej ręki użyłam patentu Ewy: bierze się własny pierścionek, najlepiej przymały nieco i z dużym oczkiem albo dużą ozdobą na obrączce, nakłada się na ten lewy palec wskazujący. Jedną wełnę układa się po jego lewej stronie, drugą po prawej. Oczko separuje włókna. Latwiej się z tego wyplątać niż z naparstka dziewiarskiego jak dzwoni telefon albo kartofle kipią.
Rękawiczki poszły na służbę do kogoś, komu ręce marzną okrutnie a są cieplutkie. Dla mnie się nie nadają, ja mam wiecznie w rękach brudne smycze, oślinione i ubłocone piłeczki i stuprocentowo wełniane rękawiczki we wzorki  pożyły by bardzo krótko. Dla mnie to rękawice spawacza na futrze!
Babcia hafciarka miała rację mówiąc, że naprawdę dobrze wyglądają ściegi drobne. I w hafcie i w dziewiarstwie. Mają klasę. Widać, że się ktoś narobił.