Nie zwariować do końca

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignac

Mając do dyspozycji krzesło w kuchni i kawałek kanapy mogłam jedynie robić na drutach . No to robiłam. Projekty Alison Ellen bardzo mi trafiają do przekonania, więc sobie zrobiłam rogata czapkę. Z dundagi oczywiście, miała pasować do płaszczyka i pasuje.

Widok z boku (oraz widok na twarz makijażem pandemicznie nietkniętą, można te łaty zamalować, ale wszystko i tak zetrze maseczka)

Widok z góry, trójkąty z i-cordami. Alicja była tej czapce przeciwna, mnie się podoba.

Ponieważ moje wełniane zbiory były w tapczanie, na którym niemal ciągle spoczywa Alicja surowiec do dyspozycji to tylko dundaga i skarpetkówka. Ze skarpetkami chwilowo mi nie po drodze. Jakieś rozlazłe zaczęły mi wychodzić. No to dundaga, zwłaszcza w kolorach wystawy w lodziarni. Pastelowa, słodka i śliczna, akurat dla Misi na urodziny. Przy okazji wypróbowałam sposób robienia od góry opisany przez Cocoknits, linia ramienia przesunięta do tyłu tak jak w kupnych szetlandach, plecy mają taka szerokość jak ja chcę a nie jak wyjdzie, to samo z rękawami. Sposób prosty i bezbolesny. Testowy sweter jeszcze nie trafił do właścicielki, więc zdjęcia na czym bądź.

Nieprzewidywalna co do ułożenia kolorów dundaga wymaga robienia rękawów na raz z dwoma stekami. Wtedy wychodzą jednakowe. Tym razem nim przecięłam te steki obrobiłam brzegi cięć szydełkiem. Szybko i ładnie wychodzi, znacznie ładniej niż zygzakiem na maszynie. Za to dość to grube.

Po praniu kolory aż świecą, brudu spłynęło masę. Wełna się pięknie spuszyła i zmiękła.

Zdjęcia mi się coś nie po kolei załadowały, widać baloniastą linię boków, na drutach oba rękawy na raz.

Schnie

 I wysechł. I zwracam uwagę (trąby proszę, trąby i fanfary), że znów objęłam w posiadanie mój buduar. Nasz materac z sypialni powędrował do salonu, łóżko Alicji wjechało do sypialni, a ja dostałam - wzięłam sobie - ten oto fotel zero gravity, na którym wyleguje się sweter Misi.

Alicja nie była zachwycona wyprowadzką ze środka mieszkania, gdzie było wszystko słychać i widać na jakieś rubieże za łazienką, ale jej o zdanie nie pytałam. Miałam tak dosyć wygnania na krzesło w kuchni, tak mi brakowało moich książek i zabawek, że musiałam to zrobić. Salon trochę jak cygański wóz wygląda, ale o to mniejsza. Czasy są jakie są, i salonowego życia nikt teraz nie prowadzi. Kanapa, stolik i fotel znalazły dla siebie miejsce.

Salon nieco stracił urok. Trudno, za to na prostej podłodze świetnie się śpi. Psy też sobie chwalą łóżko na które łatwo wleźć.

Alicja króluje w byłej sypialni.

A ja mam oba biurka, dostęp do kredek, pędzelków, maszyny do szycia, książek i innych takich. Tylko wypędzona z tapczanu wełna trochę się poniewiera.