Sukienka

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Sukienka chodziła za mną kilka lat. Ględziłam o niej Dance i na ględzeniu się kończyło.  Jasność miałam jak chodzi o surowiec - wełna solo oczywiście - i o kolor. Miałam kochaną sukienkę z Tatuum dawno temu. Była w kolorze wody w Zatoce Weneckiej, miała golf - co wolałabym pominąć - i zrobili ją z bawełny z alpaką. Ten surowiec to nie wiem na co się nadaje. Bawełnę trzeba prać po każdym użyciu a alpaka się w trakcie tego prania filcuje i sukienka choć kochana i ładna szybko poszła do śmietnika. Za to miała kieszenie. I moja też miała mieć kieszenie, choć nie wiedziałam jak to zrobić. W końcu wełna się znalazła, szetland od e-supełka w kolorze spindrift. Do moich czterech motków Danka dołożyła swoje dwa. Z sześcioma motkami po 400 metrów każdy to można szaleć. Na dodatek dopadłam gdzieś książeczkę Cocoknits. Jakieś resztki wydania po niemiecku sprzedawał outlet książkowy w Czechach. Książka doprowadziła nas do łez ze śmiechu, jej autorka, pani Julie Weisenberger dokonywała cudów rozmnażania słów, mnożenia zdjęć, wszelkiego mataczenia, aby z pomysłu jak wykonać dobrze leżący w ramionach sweter zrobić całą książkę. Istotę sprawy można było zwięźle opisać na jednej kartce, tyle że za 1 kartkę nie da się skasować 27 euro. No ale mam to źródło mądrości i sedno rzeczy jest takie, że zrobiona na sposób Cocoknits górna część swetra powinna dobrze siedzieć na osobie, nie spadać z ramion, nie dusić w szyję, ponadto wszyscy znamy tak wykonywane swetry, bo maszynowo dziergane angielskie szetlandy mają właśnie tak skonstruowane dekolty, plecy i rękawy. Tu zaleta dodatkowa jest taka, że udzierg powstaje od góry w jednym kawałku z rękawami. Niestety, projekty pani Weisenberger nie są dla mnie. Ona używa wyłącznie drutów powyżej nr 6, a ja najgrubsze rzeczy dla mnie robię na nr 4. sama sobie musiałam zaprojektować i obliczyć moją sukienkę. Opisaną w książce rzekomo bezstresową metodę rozpisania roboty na tabelkę z licznymi kolumnami gdzie wpisuje się +1 w odpowiednim miejscu aby pokazać gdzie dodajemy oczko oraz używanie sześciu markerów w konkretnych kolorach po kolei taktownie pomijam milczeniem. Za coś te 27 euro musi być.

Czerwiec i lipiec spędziłam nad moją sukienką. W przerwie między wypełnianiem żądań i kaprysów Alicji wykonywałam po kilka rzędów. I jest. Góra to konstrukcja Cocoknits, rękawy celowo są przydługie. fałszywe szwy dodają jej pionu a mnie centymetrów wzrostu. Dwa steki narzucone w "szwach" przodu pozwoliły wykonać pionowe, cięte kieszenie bez rezygnacji z robienia w kółko. Po zrobieniu sukienki wydziergałam na wykończonych stekach dwie wygodne, ukośne skarpetki i kieszenie są.

Sukienka lekko rozszerza się tam, gdzie jestem pękata i ma krój aktualnej bombki. Sprawdziłyśmy z Danką jak leży na kobiecie klepsydrze i leży dobrze. Mam nadzieję że posłuży mi dłużej niż nieszczęsny bawełniano alpakowy wyrób z Tatuum, który naprawdę dobrze wyglądał do pierwszego prania.

Byliśmy tydzień w Lanckoronie. Przez cztery dni jeno jadłam i spałam, jak po ciężkiej operacji. Udało mi się w końcu popływać w basenie w Tadeuszu. Upalne lato nagrzało wodę z beskidzkiego źródełka do znośnych temperatur. We wrześniu pojedziemy jeszcze na 10 dni do Jastarni, trzeba oglądać półwysep póki jeszcze jest. W październiku wypuścimy się z Danką do Tadeusza , podziergamy na trawniku, absolutnie nie publicznie, obżerając się gotowanymi przez kogo innego pysznościami, a co. Po miesiącu od zamówienia Ikea ma nam jutro dosłać brakujące szczyty metalowego łóżka i być może będziemy znów żyć jak przed inwazją zdemenciałej lekomanki, ale to wcale nie wiadomo. Już miesiąc jesteśmy sami a szczególnej poprawy humoru i sprawności umysłowej nie obserwujemy. Dalej jesteśmy spięci, nerwowi, wyczerpani, wybuchowi i niedobrzy. Niby wszystko ogarniamy, niby gra, ale jakim to jest okupione wysiłkiem... Zabieramy się za likwidację mieszkania Alicji. Robienie tego po zmarłym jest straszne. Wiem bo już to robiłam. Natomiast likwidowanie dobytku kogoś żywego jest jeszcze gorsze. Przysparza wyrzutów sumienia, daje poczucie wstydu i własnej podłości. Rozdaje się i wyrzuca czyjąś własność. Grzebie się w przeszłości i intymności kogoś istniejącego. Tomek znosi to gorzej niż ja. Na szczęście książki przyjmuje bez gadania moja biblioteka publiczna. Co im potrzebne sobie zostawią, książki sprzedajne puszczą po kilka złotych wśród czytelników, a resztę rozdadzą chętnym za darmo. I jeszcze remont trzeba będzie zrobić...