Owoc cierpliwości

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Zobaczyłam go dawno, dawno temu na Ravelry. I przepadłam. Taaaaki był piękny i koniecznie go chciałam. Koniecznie. Łatwo nie było, najpierw trzeba było poczekać na reprint angielskiego wydania i jego dostępność w naszej strefie polityczno ekonomicznej. Na żadnym pirackim portalu wzór nie był dostępny. Oj, poczekałam długo. Jak się doczekałam, to się okazało, że rzeczony żakiet jest na mnie za mały. Największy rozmiar opublikowany w ksiązce absolutnie i ani trochę mnie nie obejmował. Tam gdzie ja mam cukrzycowy brzuch, żakiet ma wcięcie. On jest zaprojektowany dla kobiet z talią. W zeszłym roku schudłam potężnie, po 10 cm spadło mi z każdego obwodu, ale to nie znaczy że nie mam brzucha. Mam go dalej, jeno mniejszy. Pokombinowałam ze wzorem, w talii dodałam tu i tam trochę oczek. Niegłupio zrobiłam.

Przekopując się kolejny raz przez stasia w tapczanie zauważyłam surowiec, którego jakoś wcześniej nie kojarzyłam mentalnie w jeden wyrób. Policzyłam ile go jest, porównałam z zaleceniami projektantki, to, czego było za mało dokupiłam w SklepI-Ku u Intensywnie Kreatywnej, dobrałam kolory uzupełniające, i byłam gotowa zaczynać.

Do ogromnego wazonu rodem z Włocławka, odziedziczonego po Alicji wrzuciłam dwa ciasteczka z niebieskiej Aade Long 8/2, dwa motki jasnoszarej Teksreny i motek bordowej Teksreny, który dostałam w spadku po koleżance z Szarotek Kalinie. Kalinie by się ten projekt podobał. Druty 3,5

Zaczęłam dziergać w niedzielę wyborczą 16 października. Tułów robiłam do końca listopada, czyli przez 6 tygodni, codziennie dłubiąc kilka rzędów. W grudniu nastąpiła przerwa w robocie, a to to, a to tamto, jakaś czapka i dwie pary skarpetek, lekarze, zakupy, zmarła Alicja, smutne święta. Pierwszego stycznia zasiadłam do rękawów i 17 stycznia rzecz była gotowa. Sama się zdziwiłam, bo znając siebie przypuszczałam, że to ze trzy lata mi zajmie, a tu proszę 8 tygodni po trzy godziny dziennie z przerwą miesięczną i jest.

W Kokonkach zamówiłam już norweskie zapinki, będą zamiast guzików z pętelkami. Jutro przyszyję.

Oryginalny wzór nakazuje teraz cały żakiet bogato wyhaftować, wyhaftowałam ile chciałam i na razie więcej nie chcę. Jego obecna kolorystyka, podobna do talerza z Delft albo angielskiego porcelitu malowanego podszkliwnie bardzo mi odpowiada, jak jest dobrze nie trza psuć, jak mawiał pan Hrabia. To ma być żakiet do noszenia a nie do leżenia w szafie, ma mi do moich dżinsów i bluzek pasować. Owszem, dokupiłam mu dziś do towarzystwa dwa cieniuskie golfy, jeden szary a drugi niebieski. Oba pasują.

Jestem tak zmęczona i tak smutna, że nawet ucieszyć się z niego porządnie nie mogę.

Przy okazji koleżanka główna księgowa biegła w takich kalkulacjach policzyła z grubsza z cieńsza ile warta jest taka robocizna liczona według najniższej stawki godzinowej i wyszło jej że licząc te 80-90 godzin po 50 procentowych kosztach uzyskania to około 3,5 do 4 tysięcy złotych bez materiału naturalnie. Koleżanki dziewiarki macie tu argument do użycia w pospolitych rozmowach typu "nie bądź taka, zrób mi taki sweter, zapłacę ci, no nie 50 złotych przecież, no zrób..."

Te piękne zdjęcia zrobiła mi Grażyna Tatomir-Derfla, bardzo dziękuję!