Szpital

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

W domu szpital.
Alicja po zawale jest słaba jak kot, nie chce jeść (chyba że słodkie bułki, lody albo bitą śmietanę), nie chce spacerować, męczy się bardzo szybko i robi to czego jej nie wolno, czyli siedzi w fotelu. Po którymś kolejnym niezjedzonym obiedzie zaordynowałam Nutridrinki jako uzupełnienie diety. Po nutridrinku ręce jej się robią cieplejsze.
Frania po pierwszej operacji gorszego biodra uznała, że trzy nogi jej wystarczą. Od dzieciństwa cierpiała okropny ból, główka kości udowej była obdarta z chrząstki i Frania nie zamierza nawet sprawdzić, czy teraz da się chodzić bezboleśnie. Bo że ból ustał, nie ma wątpliwości. Mogę się w końcu do psa przytulić i pogłaskać ją w zadek, a nawet bez płaczu wytrymować drugie, nieogolone udo.
Zatem biegamy na bieżnię wodną, lasery, bajery i magnetoterapie. Po operacji skrupulatnie masowałam operowaną łapę (dając przedtem w tyłek pół tramalowego czopka) więc nie ma przykurczów w operowanej łapce. Prognozy są dobre, jedynie rachunki rosną.
Muszce, która ostatnio nabawiła się zaćmy i po ciemku już z domu nie wychodzi chyba siadają przednie nogi. Drżą, są ciągle lizane i cały pies wyglada jakoś nieszczęśnie. Zawsze miała lśniące futerko, teraz wygląda jak wyleniały kołnierz z lisa.
Czuję się wykopsana z własnego życia, które przez chwilę całkiem zaczęło miło wyglądać. Zlądowałam z drutami w ręku na kanapie w salonie i chyba nieprędko odzyskam pracownię do własnej dyspozycji. Nie widzę przed sobą perspektyw.
Tyle że Pan Pikuś wozi ciężkie zakupy i odbywa się to bez większych emocji. Obiwszy mu ryjek ze wszystkich stron jakoś nabrałam respektu dla blach i lakierów.