Lato z drutami

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Tak wyglądała Frania bezpośrednio po operacji. Kupka nieszczęścia i rozpacz czarna. Dobrze, że miałam sporo Tramalu w lodówce. Tramal nieco koił ból i rozpacz.

A tak wyglądał jej pośladek. Klosz z głowy został szybko zdjęty, bo Franię szwy nic a nic nie obchodziły, a z kloszem nie mogła się poruszać.

Teraz uczymy się chodzić na czterech nogach. Nauka wciąż trwa, choć w bieżni już nie ma problemu.

 A tu Frania w polu magnetycznym. Pole magnetyczne jest fajne.

Wieczorne pieszczoszki, masowanie brzuszków, czesanie futerka i buziaki.

A to Frania i jej kochana kość, skarb nadzwyczajny godzien schowania pod poduszką Pana. Fryzura Frani jest moim dziełem.

Te skarpetki już dawno poszły do ludzi, umieszczam je tu aby o nich nie zapomnieć. Z kronikarskiego obowiązku.

 Te to parka dla mnie z pięknej tęczowej wełny. Niby miała to być parka, ale coś rozmiary nie pasują. Tyle, że sprawdziłam że nie lubię entrelaca.
  

Chusta z wełny estońskiej ( Luna 430 od Liloppi) dla koleżanki na imieniny. Wełny było dużo, więc choć to zwykły ścieg francuski, chusta zabrała mi pół czerwca i pół lipca. I z całą pewnością dokumentnie owinie koleżankę. Po upraniu kolory zaspiewały i pokazały, że to nie żadne spadające gwiazdy, a piękny zachód słońca nad morzem.

Kupionego w Biferno Sugara przerobiłam na bluzkę Summer. Robione to jest od góry w kółko z masą rzędów skróconych. Krój dość niecodzienny, ale do zaakceptowania. I włóczka na upały doskonała.  

Skarpetki dla Tomka. Pan Mąż lubi wzór Argyle, więc natknąwszy się na tę kratkę w słowniku ściegów szybko ją wykorzystałam.  Dodatkowo mnie cieszy, że nie będę się już natykała na ten kłębek w mojej szufladzie z wełenkami na skarpetki. Ten kolor cenię jedynie w homeopatycznych ilościach w akwareli. W mojej odzieży nie występuje.

Z 2 nitek malabrigo lace w kolorze Bobble Blue powstał komin. Wzór to darmowy Wolkig. Mam świadomość, że malabrigo się nieco sfilcuje, ale i wtedy będzie mięciusieńkie jak angorka.

Robótka aktualna to Victoria od Woodhouse Knits. W końcu opracowałam sobie system podążania za ażurem. Po zrobieniu elementu przy własciwym numerze rządka powstaje kropka. Dwie kropki to dwa rękawy ozdobione danym rządkiem. Sprawdza się. Kółeczka oznaczają rzędy z dodawaniem oczek. Bo to rzecz jasna raglan od góry robiony. Wełna to Mirella z Włóczek Warmii. Robi się z niej świetnie, kolory nie tworzą jeziorek i plam.

A to ostatnie, ostatniusie skarpetki dla Tomka. Jemu nigdy dość. Doskonale pamięta, że w Biferno kupił sobie pięć motków wełny na skarpetki, zrobiłam z tego dwie pary dopiero, więc będzie mnie dusił, aż wszystkie pięć par zachomikuje w swojej komodzie. Ta włóczka żadnego wzorka nie wymagała.

I tak mi mija lato: zakupy, gotowanie, namawianie niejadków do jedzenia, czasem krótki wyjazd biednym, poobijanym Pikusiem i miliony oczek na ogół prawych. O bardziej wyrafinowanych zajęciach póki co nie ma mowy. Owszem, coś tam czytam w przelocie, ale wielki stos książek do przeczytania ruszę chyba jak się szpital w domu zamknie.