Nasza Muszka

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

To pierwsze zdjęcie które jej zrobiłam w schronisku Azorek w Sochaczewie 6. listopada 2010; jeszcze się wtedy nie nazywała, miała tylko numer 1183, od dziewięciu miesięcy siedziała w widocznym na zdjęciu kojcu, zwykle sama, bo inne psy ją maltretowały. Miała połamaną miednicę o czym dowiedziałam się dopiero w domu uważnie studiując papiery, które dano mi w schronisku. Została u nas Muszką. Muszysławą, Muszycielem, Muszu Muszu, Muszu z Pluszu albo Muszu w Kapeluszu. Ten jej numer sprawdziłam dopiero teraz.

Posty o Muszce znikły wraz z Bloxem, ale pamiętam dobrze jak to było. Jedna z Psich Mam, Psich Anielic, wolontariuszka wszelkich fundacji niosących pomoc udręczonym zwierzętom widząc jak dogaduję się z Kretką, jakie mam warunki życia(ogródek! mieszkanie przyjazne zwierzętom! czas!) popracowała nade mną, bym wzięła dręczoną w schronisku bidę. Przekonałam niechętnego męża (co my na wakacjach z dwoma psami zrobimy!), wzięłam czyste, krochmalone prześcieradło i pojechałam po 1183.
Bez prześcieradła nie dało by się jej przywieźć do domu. Śmierdziała tak strasznie, że tylko z psem szczelnie zawiniętym w płótno i z opuszczonymi wszystkimi szybami jakoś zniosłyśmy tę podróż.
W domu natychmiast trafiła do wanny, gdzie zostawiła część tego schroniskowego smrodu, wypuściła jedyną posiadaną pchłę na Zazulkę i usiadła w przedpokoju. Nie ruszyła się 6 godzin. Poszła do budy pod stolikiem. Tomek wrócił do domu i się zakochał w najmiększym pieseczku na świecie. Kretka zaprosiła do wspólnego spanka. Zaczęło się nowe życie.

Kretka, mądra psina w początkowym okresie była nieocenioną pomocnicą. Mówiła mi kiedy Muszce sie chce siusiu, uczyła Muszkę że pięć minut pod osiedlowym sklepem czy piekarnią to nie wieczność i nikt nas tu nie zostawi, nie ma co wyć i płakać, udostępniła legowiska, kanapy, kocyki i zabawki. Do zabawy miała Muszka stosunek niechętny. Raz czy dwa zaaportowała piłeczkę i to wszystko. Nie lubiła aparatu fotograficznego. Doczekała się własnego wierszyka:

W kącie łóżka
Na poduszkach
Boczkiem brzuszka
Leży Muszka.
Mówię Muszko!
Stają uszka
Pełznie Muszka
Po poduszkach.

 Unikała psiego towarzystwa, ze spaceru potrafiła się urwać do domu, bo spotkałyśmy zbyt dużego psa. Do Tekli, przyjaciółki Kretki przyzwyczajała się chyba cały rok. Urwawszy się do domu siadała "po trasie" przy koszu od śmieci, żebym ją mogła znaleźć. Nie chciała nosić szelek. Obroża była jej zdaniem właściwą oznaką Psa Kochanego I posiadającego Panią/Pana. Odnalazła zagubiony dom i bardzo to sobie ceniła. Kilka miesięcy po adopcji, w styczniu, gdy na minusie było 30 stopni, trącił ją i śmiertelnie wystraszył samochód. Popędziła przed siebie i znikła na pięć dni. Postawiłam na nogi policję, Straż Miejską, okleiłam Ursynów ogłoszeniami i nic. Po pięciu dniach Kretka zwlekła Tomka z łóżka o szóstej rano i kazała otworzyć ogródek. Muszka znalazła drogę do domu, pokonała płot i wróciła. Po tym gigancie nigdy już nie straciła mnie z oczu. 

Wiele miała lęków: ścierka do naczyń, kołdra strzepywana, wycieczka do lasu, któreś z nas szukające jej gdy się zapodziała. Ciągle oczekiwała bury i lania. Nie doczekała się nigdy. Wszystkie strachy w końcu minęły, a w lesie nam pokazała, że jedynie ona z całej rodziny umie zbierać jagody. Niewykluczone, że się nimi jakiś czas żywiła. Polować na krety i padalce też umiała. Suche żarcie jej nie leżało, jadalne były tylko mięsa i sery. Opowiedziała nam, że wie co to jest koń i traktor i wózek z małym dzieckiem. Dzieci malutkie, uczące się chodzić budziły w niej grozę. Kretka to wiedziała i zawsze separowała swoim muskularnym ciałem dzieciaka od Muszki.
Nienawidziła motocykli, kosiarek do trawy i wszelkich ustrojstw na motorek. Raz ugryzła dozorcę bo kosił trawnik. Zrobiłam mu za to skarpetki; dobry pan Krzysztof, psiarz skądinąd,  wybaczył Muszce ten wybryk.
Kretka bez piłeczki nie mogła żyć. Kiedy w końcu oślepła, Muszka biegła za piłką, mówiła Kretce gdzie piłeczka jest i ślepa koleżanka miała swoją radochę ze spaceru.
Muszka się tarzała. Niewykluczone, że masowała sobie tak poobijany, bolący kręgosłup. Oto tarzanie ostatniej zimy na plaży:

Nie wiadomo ile Muszka miała lat. Co najmniej dwanaście, a może i więcej. Początkowo dotrzymywała kroku ruchliwej i wytrzymałej jagdterierce, ale po jej śmierci z ulgą powitała niezbyt ruchliwą Franię. Ustawiła młodziaka na wstępie i było OK. 

Frania się leczyła, rehabilitowała a Muszka podupadała coraz bardziej. Oczy się jej zamgliły, futerko posiwiało i pocieniało, łapki zaczęły drżeć. Jeszcze zeszłego lata radośnie buszowała z Franią po mysich krzakach na SGGW licząc i przeganiając myszy z miejsca na miejsce, aż nagle dała sobie z tym spokój. Szła z obowiązku na spacer ale jeszcze chętniej wracała na kochaną kanapę. Coraz częściej zastygała w bezruchu gapiąc się w ziemię, ogłuchła, oczy jej zmętniały. Kości bolały coraz bardziej. Wypróbowaliśmy wszystkie psie antybóle bez spektakularnego rezultatu. Po skutecznym Opokanie wysiadła jej wątroba. Lezała i cierpiała liżąc łapy na kanapie z oczami jak spodki, ściągniętymi w cierpieniu uszami i wybałuszonymi w męce oczyma.
W końcu przewlekłe zapalenie wątroby dało jej tak w kość, że przestała jeść i pić. Lekarze chyba dali by sobie z tym radę, po czterech dniach antybiotyków i kroplówek było może troszkę lepiej, ale o jej zasadniczym problemie, czyli bólu i demencji nikt się nawet nie zająknął. Psi anestezjolog poinformował mnie, że może Tramal, dawka 50 mg co 2 godziny na takiego pieska... ale recepty nie dał. Międzynarodowe psie forum w demencji zaleca olej z konopi, z marihuany. Fajne rady.
Zatem płacząc i szlochajac wydusiłam w klinicę eutanazję. Oni by ją jeszcze długo mogli "leczyć". Po co jej ta męka?
Żegnaj Muszko. Poczekaj na mnie. 

 A kiedy się już rozstać trzeba

I psu czas iść do psiego nieba

To niedaleko pies wyrusza.

Przecież przy tobie jest psie niebo.

Z tobą zostaje jego dusza.