Wielki Piątek ad 2020

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Pierwszy raz kroją się nam takie Święta,o jakich sobie zawsze tylko pomarzyć było można. Sami. Bez gości, bez świątecznego gotowania i z ulubionymi zabawkami jedynie. Z rodziną można pogadać przez telefon i nic więcej.
Trochę kłopotliwie wyprowadza się psy przy zakazie korzystania z parków i bulwarów, ale jak się wcześniej wyjdzie, to strażnicy miejscy i żandarmi chyba jeszcze śpią, albo robią co innego. W parkach pojawiają się około jedenastej, pilnując jednocześnie segregacji wiekowej w sklepach. 
Aż dziwne, jak łatwo się teraz robi zakupy, jakby nagle wszyscy przestali jeść. Możliwe, że trzy tygodnie gotowania w domu pokazało ludziom ich realne możliwości jako zjadaczy dóbr wszelakich. Ogonków wielkich nie widziałam nigdzie.
Odzyskałam nieco spokoju ducha przez lekturę nieoczekiwaną. Wzięłam mianowicie w ręce najgrubszą książkę w domu, Tragedie I Kroniki Szekspira w tłumaczeniu Barańczaka i nacieszyć sie nie mogę. Tłumaczenie jest zrozumiałe! Frywolności czytelne! Każdy wers nadaje się na cytat z jakiejś okazji. I fakt, że zna się zakończenie intrygi wiele nie zmienia w tej frajdzie.
Porobię sobie na drutach, poczytam tego Szekspira i nie obeżrę się bez opamiętania. Wydusiłam tylko z brata przepis na jajka faszerowane, bo robi je braciszek pyszne. Ma być dużo natki pietruszki i masła w farszu. No to będzie.
To teraz spam fotograficzny dla celów dokumentacyjnych. Chusta Calla, w dwóch wykonaniach z Dundagi 6/1:

Słodkie pastele dla pani doktór, która przeszła na emeryturę. W podzięce za 20 lat ratowania z opresji.

bardziej zdecydowane barwy dla dobrej sąsiadki.

Stadko skarpetek przeciwko zimnym stopom. Już dawno poszły do ludzi:

 W produkcji tych powyżej bardzo pomagała Bajka. Najpierw rozciągnęła motek włóczki na pól mieszkania, a później poprawiła po mnie gotową skarpetkę. Jakoś udało się wybrnąć z obu opresji. Skarpetki były bardzo ważne, bo do szpitala dla kochanego bardzo szwagra. Szwagier zrobił w listopadzie tomografię płuc i z miejsca dostał najstraszliwszą diagnozę. Zaczęłam dłubać te skarpetki czarując ile się dało. Po zrobieniu PET po pierwszej skarpetce z dwóch guzów zrobił się jeden. Po drugiej skarpetce nastąpiła operacja i się okazało, że to gruźlicza pamiątka z dzieciństwa a nie żaden rak. W dzierganiu skarpet nadzieja!

Wspomniany poprzednio sweter dla Misi, boxy jaki sobie wymarzyła. Musi jej się naprawdę podobać, bo chodzi w nim cały czas. Z ręcznie farbowanego merynoska (Mirella z Włóczek Warmii).

A na ścinie w salonie rozgościł się chyba na zawsze widoczek z ulicy Lubelskiej w Kazimierzu nad Wisłą malowany  za Ślewińskim:

Zajmuje kawał ściany, ale nie przeszkadza, w oczy nie kole, to niech wisi. W tym roku pewnie wystawy nie będzie, to widoczek dostanie ramę i zostanie gdzie jest.

A obok mnie zawsze i wszędzie kręcą się dwa puchate stworzonka. Moje kochane towarzyszki, coraz milsze i mądrzejsze z każdym dniem.

Puściutki, wirusowy kampus SGGW. Już nas stamtąd wypędzili.

 Rośnie futerko na buzi.

 A Frani już dawno urosło!

Śpi się w łóżku, dziewczynki wiedzą gdzie się idzie wieczorem.
 

I tak się na mnie gapi przy kolacji.
 

Typowa pozycja cairna.
 

 Futro głośno woła: gromera!

 Przed piekarnią.

 Frania

 Bajka

I znów Frania
Wesołych Świąt wszystkim!