Botanicznie

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Całkiem niedaleko nas jest świetny ogród botaniczny. Przegapiłam wiosnę, ale lata przegapić nie zamierzam. Nawet sobie karnet sprawiłam i już umiem autkiem do niego dojechać. W dni powszednie jest niestety czynny od trzeciej po południu, ale w sobotę i niedzielę już od dziewiątej rano można zwiedzać, wąchać i podziwiać. To też zwiedzamy, wąchamy i podziwiamy. Ja kradnę również wizerunki kwiatów, na szczęście można i nawet trzeba fotografować.

Oto łan najróżniejszych floksów. Zapach będzie mnie długo prześladował. bardzo, bardzo lubię floksy.

Skoro się nigdzie nie pojechało bo pandemia, to bodaj rozmaite krajobrazy w ogrodzie botanicznym można pooglądać. W godzinę można obejść siedliska wodne, górskie hale, warzywnik, sad, ogromną kolekcję róż i takie choćby właśnie floksy czy kosmosy, bo właśnie przepięknie rozkwitły. Łupy fotograficzne z wycieczki lądują w komputerze i dają początek pomysłom malarskim. W końcu mogę się skupić na papierach, pędzelkach i kwiatach. Te akurat obrazki powstały w celu ćwiczenia konkretnych technik. Hortensję malowałam tylko trzema kolorami, peonia była ćwiczeniem z maskowania i zmiękczania warstw farby. Ktoś kiedyś mi doradził. aby malować tylko to, co się lubi. To była mądra rada bo nawet takie ćwiczeniówki dobrze wyglądają. A jak się cudnie wpada w stan flow! Godziny mijają a ja w towarzystwie farb i papieru nie wiem nic o pandemii, pięćset + zamienianego na bony, kolejnych posunięć możnych i potężnych tego świata ani o kolejnym roku szkolnym spędzanym przez uczniów w domu  z rodzicami jako nauczycielami i przed ekranem komputera. No cudnie po prostu. Każdemu życzę takiej możliwości mentalnego zniknięcia.

Dziergany żakiet nieco mnie znużył i czeka na pańską łaskę. Jak się zrobi chłodniej to go pewno szybciorem dokończę. Póki co przerobiłam kłębek Austermanna na wesołe skarpety dla pewnej wdowy zamieszkującej chłodny i trudny do ogrzania domek. Przydadzą się.

No i złamałam się dziś. Ignorowałam gromadne szycie maseczek ile się dało. Ale już się nie da dłużej. Jednorazowe maseczki mają sens w szpitalach, na salach operacyjnych i tylko tam. Skoro mydło tłucze covid-19 na śmierć, to nie ma co globu zaśmiecać. Ale niech to będą naprawdę maseczki ochronne, a nie jakiś pic. Ludność nosi te maski na podbródkach, są za wąskie na zakrycie nosa i ust na raz. Ponadto wykrój wprost z kraju azjatyckiego nie przewiduje pokaźnego, europejskiego nosa. Za mała maseczka spłaszcza nos i to jest okropne.

Zrobiłam sobie własny wykrój metodą formy z alufolii, ze zużytej maseczki medycznej wyciągnęłam drucik (to taki sam drucik jakim zamyka się plastikowe torebki na drugie śniadanie z Rossmana), a pozostałe maseczki jako drucik dostały wyciory od fajek. Pan Mąż dał wyciory a dostał maseczkę, która mu się podoba.

Maski zakrywają twarz od nasady nosa po grdykę. Utkane pod okularami nie powodują ich zaparowywania. Nadają się oczywiście do prania i nie gniotą w nos.

A przy szyciu i dzierganiu i przy malowaniu towarzyszą mi koleżanki w futrach. jedna wciąz preferuje spanie na wznak najchętniej w ciągu komunikacyjnym .