Renesasowy, elżbietański, a może Jane Seymour

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Kupiłam kiedyś książkę Alice Starmore Fair Isle. Projekty z niej nie powaliły mnie, nie zapragnęłam natychmiast czegoś wydziergać. Ale wiedza jak zaprojektować i zrobić taki sweter okazała się bezcenna. Właściwie bez tej książki i jej wskazówek zrobienie jakiegokolwiek żakardu byłoby dużo  trudniejsze. W innej książce tej samej autorki, w pierwszym wydaniu Tudor Roses znalazłam świetny wzór użyty jako dyskretny szlaczek w projekcie Jane Seymour. A jakby go tak po całości dać a nie pojedynczo? i mniej dyskretnie? to co by się stało? Wiedziałam jak, zaprojektowałam, kupiłam Lunę od liloppi.pl w takich kolorach, żeby na pewno było widać jasny wzór na ciemnym tle. Zrobiłam próbkę. Magic loop okazał się pomocny, bo taką próbkę trzeba robić tak jak sweter, w kółko. Próbka była piękna, kolory się ułożyły jak marzenie. 

Nabrałam 368 oczek na drut 2,5 i zrobiłam brzeg do podwinięcia. Zmieniłam druty na 3,5 i zaczęłam dziergać wzór. Szybko się okazało, że jedna i druga część dają identyczną gęstość i z pomysłu nici, w czasie trzech lat dziergania zmieniłam koncepcję i dorobiłam niemal gotowemu swetrowi dwukolorowy, kanoniczny ściągacz.

 

No i w końcu jest. Pandemia, Alicja i nieoglądalna telewizja zmusiły mnie do dokończenia mozolnego udziergu.

Na szczęście pogoda się zmienia, bo na trzaskające mrozy to ten żakiet jako wierzchnia odzież się nie nadaje. Ale na takie +10 to już jak najbardziej, 600 gramów spuchniętej, podwójnej i podfilcowanej dundagi grzeje jak piec. I w końcu mam coś do noszenia z czerwonymi spodniami. I z beżowymi.

I jeszcze troszkę spamu 

Tu doskonale widać miejsca do przecięcia: front z wyrobionym dekoltem v i przyszła dziura na rękaw.

Szew ramienny, wszystkie wzorki się zgadzają, szew robiony przez zamykanie na 3 drutach. W asymetrycznym wzorku asymetryczne oczko zamykamy razem z sąsiadem, nic nie widać jak widać.

Dundaga jest singlem i robiona ściegiem pończoszniczym skręca się i wyrób wyglada jak krzywy, tani podkoszulek z marketu z bocznymi szwami owijającymi spiralnie nabywcę. Na to pomaga jedynie dodatek lewych oczek, byle nie w kolumnach. Zatem od trzeciego powtórzenia wzoru są lewe oczka w tle. Męcząco to się robi, bo trzeba te lewe oczka z pomyślunkiem dodawać, nie nad oczkami wzoru, nie grupami, coś w rodzaju ryżu robić gdzie się da. Spowalnia to proces bardzo.

Kadłub gotowy do dziergania rękawów. Żeby z dundagi uzyskać dwa jednakowe rękawy trzeba nabrać na raz oczka z lewej i prawej dziury na rękaw z dwoma stekami do przecięcia. Robiłam te rękawy do momentu, gdy skończył się wzór, nabrałam oczka na nitki, obszyłam steki, przecięłam i zeszyłam kazdy rękaw. Dopiero potem dorobiłam ściągacze i I-cordy brzegowe. Nie znoszę fąfli wyłażących z brzegów rękawa.

Po praniu jak zwykle kolory zaświeciły, oczka się wyrównały, a błędów nie widać. Kocham dundaghę, to czarodziejska nitka.

I zimno mi się robi, jak pomyślę, że dziewiarka na Szetlandach miała na wykonanie czegoś takiego tydzień.

I jeszcze trochę spamu:

Sztuka autokreacji. Wystarczy się modnie i szpanersko zasłonić i się jest młodą i piękną.

Frania przyłapana. Jak śniegi zejdą będzie trzeba ogródek sprzątnąć. W wysokich kaloszach.

Moje stałe towarzystwo w komplecie.

bajka śpi, aż mnie szyja boli od patrzenia, ale ona tak lubi.