Jesienne wojaże

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

W połowie września pojechaliśmy na 10 dni do Jastarni. Jako że to już po wysokim sezonie, ceny w Hotelu Jastarnia były do przełknięcia. Nieobecność młodzieży szkolnej i tłumów wczasowiczów też Jastarni dobrze robi na wygląd. Można spacerować do woli. A że nie ma na plaży zagród z parawanów to tylko benefit. Na plaży można robić znacznie więcej niż tylko leżeć. 

Szczególne trzeba mieć upodobania, żeby spać w takich warunkach. Ale Kit surferzy to lubią.

W hotelu było wygodniej niż w wynajętym pokoju. Po pierwsze dawali wielkie, pyszne śniadanie spokojnie wystarczające do popołudnia.  Po drugie w łóżku mieściliśmy się wszyscy. No i widok z drugiego piętra na port i Zatokę Pucką...

A w lesie i na plaży trzeba było uważać. Dzików jest dużo i się nie ukrywają.

Budy z pamiątkami już się zamknęły, ale sklepy surferów wciąż działały, w każdym sprzedawano gumowe klapki i bardzo grube czapki. Obejrzałam sobie te czapki, zrobione grubaśnym szydłem  zwykłymi półsłupkami z kilku akrylowych nitek, wielkie, obwisłe i miłe w dotyku. Ot takie worki na głowę. Postanowiłam taką sama odtworzyć. Tyle że z tego co lezy w szufladach, co mogę na pewno powiedzieć, to że zaczynać należy od góry. Kto zacznie od dolnego łańcuszka będzie miał kłopot z nieelastycznym brzegiem. I się okazało, że nie umiem robić szydełkiem odpowiednio luźno. Moja imitacja czapki surfera jest zbita, ciepła i naprawdę wiatrochronna, szydełko nr 9 nic tu nie pomogło.

Ta jest robiona szydełkiem. Z motka znalezionego w lumpeksie i z resztek wełny na skarpetki.

Tę też najpierw zrobiłam szydełkiem, ale sprułam. Druty to jednak druty. Znalazł w niej zastosowanie pewien szalony motek merino superwash kupiony na ostatnim Drutozlocie. Sam w sobie był śliczny i niesłychanie kolorowy. Jednak dzianina z niego solo wychodziła tak ordynarnie pstra, że nawet do cyrku by się nie nadawała. Zatem motek dostał spokojniejsze towarzystwo niebieskiego Oniona  (wełna z pokrzywą). Czapka już u właściwego nosiciela.

A ja sobie jeszcze raz w tym roku śmignęłam na tydzień z koleżanką do Lanckorony. Pogoda była przepiękna, w pensjonacie było czworo gości i cztery psy. Dbano o nas jak zwykle doskonale i karmiono do rozpuku.

Bajka z Felkiem bawią się przy kominku. Takie życie to pies rozumie!

Same w ogrodzie. Rozkosz.

Cały Tadeusz nasz!

Zwiedzanie ruin zamku na Górze Lanckorońskiej.

Ponieważ najwyraźniej coś się we mnie zmieniło zrobiłam sobie zielony sweter. Najbardziej zielony jak się tylko dało z Dundagi oczywiście. Ramiona robione sposobem Cocoknits, rozpinany z kieszeniami. Oba rękawy robiłam na raz. W Lanckoronie prawie się skończył, w domu dorobiłam plisę i kieszenie.

Nieregularność pasków na przedzie to wyrobione zaszewki. Zaszewki muszą być, wtedy przód nie wyje.

Wyszłam z mojej kolorystycznej strefy komfortu, ale mam go z czym nosić. Będzie często używany, schudłam, ale nie na tyle, żeby bezboleśnie w sklepie kupić sobie sweter. Druty mi nie zardzewieją. W kolejce do wykonania czeka siedem swetrów w tym dwa pilne. Trzy ostatnie duże udziergi dowiodły, że luz w biuście ok 10 cm daje najbardziej komfortową formę swetra. Obcisłe, przymałe swetrusie pokazują bezlitośnie prawdziwą wielkość osoby w środku. Nieco dyskretniejsza forma bardziej mi odpowiada.