Sale

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Odkąd w Empiku książki przestały do mnie gadać a półka z własnoręcznie robionymi swetrami zaspokaja mnie odzieżowo, odkąd Covid zniechęca do wędrówek wśród ludzi, nie bywam w galeriach handlowych. Jednakowoż Pan Mąż, człowiek modny, śledzący trendy, czasem się tam uda. Tym razem mieliśmy wpaść do Tchibo po nocną koszulę (tylko oni mają rozmiar i styl na jakim mi zależy) i zaraz wypaść, ale Pan Mąż dostrzegł Peek & Cloppenburg na końcu alejki i tyle go widziałam. Poszłam za nim. Jakoś tak się dzieje, że dwa razy do roku w czasie wyprzedaży jednak do tego sklepu trafiam. Latem znajdowałam tu gładkie granatowe podkoszulki. Zimą leżały na stolikach z wyprzedażą miłe, kolorowe, wełniane swetry. W dziale męskim było ich znacznie więcej niż w damskim. Tym razem nastąpił jakiś zwrot akcji, przekroczony został jakiś Rubikon absurdu - w całym ogromnym sklepie  na wyprzedaży jesienno zimowej znalazłam jeden jedyny przedmiot zrobiony z wełny: szafirowy damski beret. I nic więcej. Wszystkie kolorowe swetry były jedynie bawełniane. Wszystkie szare i beżowe, niby grube, prążkowane dzianiny były zrobione z akrylu i poliestru. W naszej strefie klimatycznej, w zimie, przy galopujących cenach ogrzewania.

Owszem, były jeszcze stoliki pełne swetrów z kaszmiru, kolorowych jak trzeba i w podejrzanych cenach. Bo porządny sweter z mongolskiego kaszmiru musi kosztować około 600 zł. A te tutaj z 400 na 200 z hakiem przecenili. Znaczy kaszmir kaszmirowy, ale krótkowłosy. Cieniutki, będzie się kulkował i biegiem przetrze się na brzuchu, na łokciach i na brzegach. Kto produkuje taki kaszmir? No wiadomo, Chińczycy. Można go nabyć na Ali Express w całkiem miłej cenie. A kto produkuje całą tę dziwną odzież? No też Chińczycy. No to oni nie będą produkować z australijskich merynosów przecież. 

Ponoć ludzie nie chcą wełny bo ją trzeba PRAĆ. No trzeba kilka razy w roku, ale nie po każdym użyciu jak te bawełniane i akrylowe "swetry" dla lubiących zimno. Ech...

Po koszulę flanelową poszłam do działu męskiego. Tak lubię flanelowe, mięciutkie koszule, że przełknę prosty fakt, że rozmiar, który dopnie się na moim korpusie będzie miał rękawy do kolan i nie dopnie się w biodrach, ale damskich porządnych, flanelowych koszul nie ma wcale. Flanelowe koszule produkowane są jedynie na dość wiotkich mężczyzn o wzroście 182 cm. Jeśli ktoś jest niższy albo wyższy, to musi sobie uszyć koszulę u krawca. O ile uwzględniono rozmaite szerokości wyrażające się enigmatycznym S, M, L, XL, XXL itd, rozmaitym dla każdej firmy szyjącej odzież, to niestety długość jest stała.

W poprzednich latach w tym sklepie widywałam wieszaki pełne porządnie skrojonych i dobrze uszytych spodni, czasami z wyjątkowo fajnych tkanin. Tym razem wszędzie leżały spodnie dresowe na sznurek w talii o zaskakujących cenach i bardzo brzydkich barwach, za to z krzykliwymi napisami.

Cóż, Peek & Cloppenburg nie jest sklepem z odzieżą a sklepem z wizerunkiem. Trzeba spełnić wiele warunków, żeby sobie tam coś kupić. Mieć 170 cm wzrostu będąc kobietą i 182 cm wzrostu będąc mężczyzną. Mieć dużo pieniędzy. Akceptować śmierdzący, zimny poliakryl i nylon, nie pocić się w takim ubraniu. Zgadzać się na dziwne napisy na ubraniu. 

To chyba była moja ostatnia tam wizyta. A na biurku mam rozłożone wykroje na spodnie dresowe dla ludzi, którzy nie dorośli do standardów tego sklepu i są niższego wzrostu. Nie kupię sobie tam wizerunku. Kolorowy wizerunek bez napisów sobie uszyję albo udziergam. A reszta świata niech się martwi o siebie sama.