Wszystko przez ten covid

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Covid przeszłam w marcu. Zmęczenie po nim trzymało mnie długo, czułam się wyczerpana każdą codzienną czynnością. Powinno po jakimś czasie przejść, ale nie przechodziło. I przestało mi zupełnie, ale to zupełnie wchodzić pieczywo. No w żaden sposób nie mogłam się zmusić do zjedzenia chleba. O ile chleb wydawał się niejadalny, to absolutnie neutralne w smaku, zimne płatki owsiane z mlekiem, surowe, nierozgotowane na papkę wydawały się po prostu rozkoszne. Do sięgnięcia po pomoc glukometru skłoniło mnie właśnie owo zmęczenie i nieprzeparta senność po posiłkach. Niestety glukometr był bezlitosny, pokazał z czym pożegnam się prawdopodobnie na zawsze. Niezliczone kubki herbaty, czarnej, mocnej i cierpkiej, każdy osłodzony dwiema łyżeczkami cukru odżeglowały za horyzont możliwości. Bez cukru ta herbata jest nie do przełknięcia, zatem do picia pozostają mi kawa i woda. Chwilowo eksperymentuję z herbatkami owocowymi. Czuję się oszukana na wadze bo kilka torebek proszku z ładowni, resztek porządnych listków z jakimiś owocowymi dodatkami kosztuje więcej niż bardzo przyzwoita liściasta herbata. Próby słodzenia ksylitolem zaowocowały tylko bólem brzucha i sraczką. Tego suplementu można zjeść bardzo niewiele bez konsekwencji. Owszem jakiś mały deser czy porcja lodów. Więcej - nie.

Po cukrze wyleciały z diety ziemniaki. Stare całkiem, młode jedynie w symbolicznych ilościach. I przyszło się zaprzyjaźnić ze strączkami, dziwnymi ziarnami i mąkami, których nie da się kupić w każdym sklepie. Trzeba wyszukać nowe adresy dostawców, od nowa uczyć się gotowania. I tak mogę sobie pogratulować, bo nigdy nie prowadziłam kuchni kluskowo, mączno polskiej. Teraz to absolutnie niemożliwe, po naleśnikach czy kluskach z białej mąki glukometr w 30 minut pokazuje wartości powyżej 200. Jeszcze mi życie miłe. 

Oczywiście przeżyłam moment wqurwu, bo czekają mnie znów studia teoretyczne i praktyczne nad żywieniem, a to wcale nie jest łatwe. Rozwiązania gotowe są nie do przyjęcia. Dietę pudełkową zaprezentował mi kolega, dał mi kilka takich zapudełkowanych posiłków dla diety 1200 kcal. No nie da się tego inaczej nazwać niż dieta Auschwitz. Akurat tego, co jeść wolno bez ograniczeń, czyli zielonych liści w pudełku mieści się prawie nic. Reszta jest okropna. Sosu wystarczyło by natomiast na michę rukoli czy sałaty. Aż sprawdziłam w rodzinnych annałach (konkretnie w korespondencji dziadka z oflagu), że taką dietę hitlerowcy stosowali wobec jeńców, dokładnie 1200 kcal. Jeńcy bali się, że nie przeżyją. Dostawali gruźlicy, grzybic i wyglądali jak szkielety.

Jest niby na rynku masa książek o żywieniu w cukrzycy, insulinooporności itd. Niestety, większość z nich to albo płatne ulotki reklamowe jakichś jedynie słusznych produktów dostępnych w jakimś jedynym miejscy za paskarskie ceny, albo kuchnia polska okrojona z całego smaku i zapachu, czyli teoria tej diety Auchwitz. Są jeszcze liczne pozycje typu horror w Twoim domu. To wszystkie te wyliczanki jak straszną krzywdę robi Ci jedzenie, które lubisz. Jest tego dużo i to są pozycje najpodlejsze. Rozszerzyłam zatem studia na ogólną wiedzę o cukrzycy. I dowiedziałam się że z grubsza im większa szerokość geograficzna, tym częstsza cukrzyca. Bo właśnie większość roślin uprawianych w umiarkowanych szerokościach geograficznych powoduje insulinooporność. Czyli wszystko to co tanie, dostępne i pospolicie jedzone należy wykluczyć. Żywność produkowana tak, żeby nakarmić miliony dla cukrzyka się nie nadaje.

Natomiast kuchnia azjatycka, pyszna i dość szybka w przygotowaniu, jak wykazał mój glukometr, absolutnie może być. Makarony są tam gryczane, sojowe i ryżowe - trzeba się nauczyć je gotować, nie jest to temat prosty. Ryż biały, polerowany zastąpić trzeba brązowym basmati i stosować dokładną wagę do jego odmierzania. Makarony tylko razowe i durum. A w końcu w lokalnej bibliotece znalazłam poradniki Makarowskiej i Musiałowskiej. Na ich przepisach mogę jakoś startować z tą chorą kuchnią, choć jedno jest jasne, tanio nie będzie. I zastanawiam się, co mają jeść cukrzycy i insulinooporni z miejsc, gdzie jest jeden albo dwa wiejskie sklepy? Co mają jeść starzy, wykluczeni cyfrowo? Dla nich tradycyjna, cukrzycowa dieta Auschwitz.

Męka nauki została bardzo szybko nagrodzona. Waga leci w dół. Codziennie widzę na wyświetlaczu wagi łazienkowej mniejsze liczby. a ubrania kupione wiosną robią się za duże. Uszyłam sobie zatem spódnicę, która na wykonanie czekała 6 lat. Wzór podobał mi się bardzo, ale wiedziałam, że naciągnięta na mój brzuch będzie wyglądała okropnie. Ponieważ widać już, gdzie jest moja zapomniana talia, uszyłam. i Voila.

A ja dziś rano wyglądałam tak:

Mogę się nawet w obojczyk popukać i to słychać. Dawno już nie widziałam u siebie takich chudych ramion. I kosci jarzmowych i kąta żuchwy.