Króciutkie urlopy

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

 

Kilka dni z dala od domu daje oddech, dystans i zdrowe spojrzenie na tu i teraz. Weekend majowy spędziliśmy w Lanckoronie i tam było cudnie jak zawsze. Na długi weekend w Boże Ciało pojechaliśmy do Wilgi, do hotelu Las Woda. Bardzo to dobre miejsce, przystosowane do takich króciutkich wypadów. Pokoje duże i czyste, łóżka nieprawdopodobnie wygodne, odpowiednio twarde i naprawdę wielkie, cała rodzina się zmieściła;

 

kuchnia świetna i dwa baseny do użytku gości. Jeden wewnętrzny, ciepły, niewielki, bardzo ładny, drugi zewnętrzny nie miał jeszcze niestety aktualnego zezwolenia z SANEPiD i można było na niego tylko patrzeć. Napływałam się po czubek nosa. Zapomniałam zupełnie jak to lubię. Niepalenie od wielu, wielu miesięcy bardzo mi oddech wydłużyło.

 

 Do ośrodka wolno przyjechać z psem. Teren to 17 hektarów sosnowo dębowego lasu. To istotne, bo w Wildze chodzi się jedynie po uliczkach pomiędzy działkami ogrodzonymi i w różnym stopniu zagospodarowanymi. Takie chodzenie miedzy płotami.

O, tu właśnie wędruję pomiędzy płotami przebrana jak stróż w Boże Ciało. Lniane spodnie się sprawdzają w upał.

Przy basenie pieski niestety na smyczy

A na terenie pozabasenowym można hasać.

Dopiero gdy znalazłam drogę do lasu niepogrodzonego płotami, gdzie można było wędrować z psami biegnącymi wolno, zaczęło mi się tam naprawdę podobać. A jak znaleźliśmy pokój kominkowy z biblioteką, fotelami do czytania i lampami stosownie ustawionymi, schowany w przyziemiu przed wszechobecną dziatwą to  byliśmy zupełnie szczęśliwi. Bo do LasuWody z dziećmi też można i warto. 

W holu też można poczytać

To jest las pozapłotowy. Widzieliśmy w nim masę poprzekwitanych konwalii, znaczy konwaliowi rabusie tam nie docierają. I nasłuchaliśmy się ptaków. Następnym razem jedziemy z atlasem i lornetką.

To było w Boże Ciało. A przedwczoraj wróciliśmy ze Szczytna, gdzie przy okazji egzaminów magisterskich w Akademii urządziliśmy sobie trzydniowe wakacje. Do hotelu Krystyna, gdzie Tomek zatrzymuje się jak ma kilka dni zajęć także wolno przybyć z psem. Też jest czysto, wygodnie, smacznie i ładnie. Najładniejszy jest widok rozciągający się tuż przed hotelem.

To jest największy szczytnieński pofajdok. Chodząc po mieście trzeba się dobrze rozglądać, jest tych krasnoludków całkiem sporo, przed sądem i aresztem stoi pofajdok w pasiastym, więziennym ubranku, a przed Akademią Policji taki:

Ślicznie tam jest, spokojnie, ludzie uprzejmi i przyjaźni, nie spotkałam żadnego wkurzonego, wściekłego emeryta co by urągał bo mu się nie podoba.  Pieski pierwszy raz w życiu zobaczyły konie. Wielkie zwierzęta zrobiły na maluchach ogromne wrażenie.

A robótkowo? Ciągle dłubię jakieś skarpetki. Standardowo piętę robię rzędami skróconymi, samą skarpetkę zaś a to ściegiem pończoszniczym na gładko, a to jakimś ażurkiem niezbyt wymyślnym, żeby dał się pogodzić z doktorem Janem Polem albo serialem Detektyw. No nudy. Nawet nie ma sensu ich pokazywać. Resztkowe w dziwne paski, czerwone dla Tomka, różowe dla Misi, pomarańczowo szaleńczo kolorowe dla kogoś bardzo dla mnie ważnego. Jedna para za drugą.

 

O, to jedne z tych kolorowych dla koleżanki na imieniny

A to cudna para z Think Outside the Sox, miałam zamiar je zrobić, odkąd dostałam od kochanej Lucy tę książkę. I czekały... ale się doczekały

Nie dość, że książka od Lucy to i wełna też, cud mieszanka merynosowo jedwabna z nylonem, okrąglutka i mięsista. Do towarzystwa ma granatowego Fabel, skarpetki są świetne, choć robiłam je i robiłam i robiłam...

 W planie jest sweter w serek z kaszmiru, który od lat zalega w tapczanie. Pora na niego. I trzeba zrobić sobie kilka bluzek z superwashów, bo one nie są tak ciepłe jak zwykła ukochana, gryząca wełna. Aż mi słabo jak o tym myślę. Coś się ostatnio boję własnych zgromadzonych zbiorów. W tapczanie mieszka smok i mi grozi że... no nie wiem że co, ale jakoś mi nieswojo o nim myśleć. I po bardzo długiej przerwie zaczęłam coś haftować. Pewien sampler konkretnie. I chodzi mi po głowie haftowanie na własnej, lnianej odzieży.