Kubraczki i szczur

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Dorocie i Adze serdecznie dziękujemy za donację wełny, Vita poprosiła, by donieść, że paczka od Doroty dotarła bezpiecznie do paczkomatu.

A u nas spacerowo. Moje śliczne pieseczki-zabaweczki zaczęły sezon łowiecki na szczury. Wywęszyły szczurzą norę w korzeniach drzewa na SGGW. Tryb łowiecki można poznać po kręcących się jak wiatraczki ogonach.

Dotąd darły ziemię pazurami, szczekały i drapały, aż szczur wylazł z nory i umykał z piskiem i w podskokach. No i długo się nie męczył. Bajka odtańczyła na nim taniec zwycięstwa, 

Ale to Frania miała krew na mordzie. Frania ma lepszego cela, bo widzi dobrze obydwoma oczami. 

 Szczur miał głębokie rany na ciele, musiał mocno krwawić. Tym razem nie urwały mu głowy. Był to porządny, gruby szczur, ze 3/4 kilograma. Wiem, bo go do śmietnika za ogon wyniosłam. Studenci nie wiedzieli, gdzie oczy podziać.

Po uszyciu testowego kubraczka byłam gotowa na wykonanie wyrobu właściwego. Uprałam obie tkaniny pócienne na wierzch i spód oraz flanelkę na wypełnienie. Uprasowałam to wszystko na gładko i skroiłam. Wierzch z normalnymi zapasami ok 2 cm, flanelę większą i części wewnętrzne jeszcze większe. Zamierzałam pikować po wierzchu, więc nawet gdyby ząbki transportera mocno wdały podszewkę powinno się to dać uszyć. Wypikowałam w ukośną kratę. Zaczęłam od tyłu i ten tył zabrał mi caluśki dzień. Wymazałam go niebieską kredą w kratkę i pikowałam po znaczeniach. Już przy przodach przypomniałam sobie o istnieniu drucianego dystansera. Założony na stopkę daje się ustawić na dowolną od niej odległość i umożliwia dokładnie równoległe szycie. Zatem na przodach, rękawach i kieszeniach są tylko po dwie niebieskie linie pod kątem prostym, resztę załatwił ten druciany wihajster.

Szycie przebiegło bezproblemowo. Szwy wewnętrzne robiłam od razu z lamowaniem, prościej i nie są takie twarde, jak by były gdyby procedury rozdzielić. Plisa szerokości 4 cm wystarczyła najzupełniej, wszystko jest w niej grzecznie schowane.

Jeszcze nie zrobiłam zapięcia, i może wcale nie zrobię. Ogromne kieszenie pomieszczą i szkicownik i inne zabawki. Strasznie jestem dumna.

W poszukiwaniu sensownych tkanin spenetrowałam Allegro. Naszło mnie na żakiet, bo nie jestem fanką bluz dresowych. Owszem mam, ale używam raczej do spania w mrozy, czyli rzadko. Znalazłam na allegro świetny samodział wełniany w obłędnych kolorach. Z turkusowo granatowej jodełki będzie żakiet. Tkanina już poszła do krawcowej. Takie coś, wymagające usztywnień, podszewki, sprytnego fastrygowania, manekina, specyficznego przedmiotu czyli "szynki krawieckiej" i krawcowej umiejącej zdjąć miarę i nanieść po miarach poprawki nie da się zrobić samej w domu bez pomocy. Strasznie bym płakała po tej nietaniej wełnie, gdybym ją zmarnowała. Krawcowa mi się podoba, dogadałyśmy się w sekundę. Może te jedwabie ze skrzyni też do niej zanieść? Jedwab przy szyciu żyje własnym życiem, jeszcze szantung i tafta są do ogarnięcia, ale krepa i szyfon mnie przerastają.