Ginny

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy
 Poszukując letniego żakietu doznałam wielu upokorzeń. Rozmiarówka w powszechnie znanych sklepach mnie u góry nie ogarnia i jeśli nawet mieszczą mi się w żakiecie ramiona, to już ani cycki, ani brzuszysko niestety nie. Jedynie M&S robi takie rozmiary, ale z poliestru. Nie wyobrażam sobie noszenia poliestrowego żakietu w lecie. W zimie jakoś można się od niego odizolować, ale latem? Smród, klejąca skóra i obrzydliwość. W Peek&Cloppenburg są owszem na mnie żakiety, w Hexeline i Royal Collection też są ale Pan Mąż widząc ceny syczy i się krzywi. Szyć mi się zdecydowanie nie chce. Lalkom to lalkom, sobie - nie.

Awansowałam rozmiarowo na babę w swetrze. Sweter sobie dowolnej wielkości mogę wykonać. I wszystko się w nim mieści.
Tym razem osiem kłębków felted tweedu od Rowana przerobiłam na Ginny projektu słynnej Km H.
Zmieniłam rękawy z ogromnych, napompowanych, baloniastych na zwykle i proste. Guziki od jakiegoś lumpkowego ciucha nabytego dla tychże właśnie guzików.
Zapewniam, że sweter jest naprawdę duży a felted tweed jest bardzo wydajną włóczką.

Fajne myki są w tym projekcie. Po pierwsze wszystkie ściegi są proste nadzwyczajnie. Można dziergać i gapić się na film. Po drugie przy plisach przodu zebrane są aby po cztery oczka. Dało to prostą i elegancką linię plis. Resztę oczek potrzebnych dla wyrobienia dekoltu zebrałam pod tym pasiastym karczkiem robiąc dziesięć razy k2tog (dwa razem na prawo) co pięknie zebrało 20 oczek przodu i dało miejsce na moje dumne 80 E.
Osiągnęłam już taką wprawę w dzierganiu ściegiem pończoszniczym, że ręce na autopilocie same wiedzą jak robić równo rzędy prawe i lewe. Dzianina wygląda jak maszynowa. Żadnych grządek po lewej stronie!

A podczas gdy ja fotografuję Ginny panie wymęczone spacerem oddają się sjeście po śniadaniu. Wraz z koleżanką rozpoczynamy ostatnio dzień od kilku kilometrów z kijami do Nordic Walking. Ona przed pracą, ja przed moimi obligatoryjnymi zajęciami. Dawno tak wcześnie nie wstawałam, dzień się sporo wydłużył. Psy są zdumione, trzeba mocno namachać się łapami, żeby dogonić zwykle dość powolną pańcię. Muszka, amator buszowania po krzakach i stworzenie samożywne nawet była dość obrażona. Ale dała z siebie ... sporo. Kretka straciła pierwszy kilogram z nakazanych do zgubienia czterech. Już jej brzuch nie wisi poniżej kolan i nabrała gracji w ruchach.