Po wielkim nieszczęściu chmury się przecierają

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Nuka, kochana suka Ewci poszła na Tęczowy Most. W rodzinie zapanowało nieszczęście i czarna rozpacz. Nusia wychowała obie córki Ewci, była dobrym i kochanym psem. Bez psa, a właściwie bez suki, dużej, dobrej Onki, Ewcia żyć nie umie. Ani mąż Ewci, ani jej dzieci.
Po długim poszukiwaniu szczenię się znalazło w Warszawie. Wsiadła zatem  Ewcia w pociąg dziś o czwartej rano i do mnie przyjechała. Razem pojechałyśmy po panienkę Lunę.

Najpierw trzeba było pogadać z rodzicami panienki. Ewcia umie rozmawiać z takimi stworami.

Potem trzeba się było osobiście zapoznać. Tata patrzy, czy nic złego się nie dzieje.

mama dała jeszcze ostatni raz pocmoktać cyca.

A potem rodzice pożegnali dziecko.

W samochodzie dziecko trochę płakało, ale Ewcia powoli się zakochuje. Szepcze w malutkie ucho uspokajające zaklęcia.

 U mnie w domu maluch wybrał sobie kąt pod nogami kucharki (czy jutro mam się rzucać do pucowania tych szafek i starej zmywarki?)

A potem pojadł, popił i zasnął na Panu Mężu. Wszystkie psie dzieci lubią na nim spać.

A potem w takiej oto torbie pojechał pociągiem do domu. Już chyba dojeżdża!

Ewciu, Luno, życzę wam obu wielu lat razem w szczęściu i zdrowiu!