Nie zrobię patchworka

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Dawno temu popełniłam patchworkową kołderkę. Miałam małe dziecko i kołderka była potrzebna. Czasy były ciężkie i kołderki dla dziecka ot tak kupić się nie dało. W sklepie handlującym resztkami pozostałymi z produkcji różnych różności kupiłam za grosze dwie torby bawełnianych ścinków pozostałych z krojenia modnych wówczas kurtek w pastelowych kolorkach. Kurtki takie zwano bodaj szwedzkimi.
Przez pierwszy tydzień przycinałam te ścinki do jednakowych rozmiarów. Potem przez dwa tygodnie zeszywałam pracowicie paseczki w kwadraty i w większą całość. Chyba z tych kwadratów uszyłam obie strony kołderki, patchwork był dwustronny. Nie pamiętam, co wsadziłam do środka i jak to wykończyłam, grunt, ze kołderka była śliczna, pastelowa a Misia jakoś biegiem z niej wyrosła. Oddałam tę kołderkę kolejnemu dziecku w rodzinie, ale nie wzbudziła entuzjazmu. Być może obdarowani liczyli na coś droższego.
Samą produkcję kołderki wspominam koszmarnie. Masa ścinków, niteczek, bawełnianego pyłu, ból kręgosłupa między łopatkami. Masa pracy a efekt mizerny.
Jakiś czas temu dziecko dostarczyło mi bardzo efektowne wzorniki tkanin dekoracyjnych, miedzy innymi były w nich hurtowe ilości łatek z drukowanych angielskich tkanin zasłonowych we wspaniałe kwiaty. W rodzimym lumpeksie też takich tkanin bywa sporo, za psi grosz nabywałam to taką, to owaką resztkę. Ilość chyba zaczęła przechodzić w jakość, bo wyciągnęłam dziś matę, obrotowy nóż, metalową linijkę i skroiłam kwadraty. Nie jestem aż taka ambitna, żeby zaraz za trójkąty się zabierać. kto wie, ile bym szmatek na śmierć pokroiła przy trójkątach.
Kankanka poradziła dodać kwadratom ramki. Skroiłam zatem - już przeklinając, bo nóż chyba się stępił  - te diabelskie ramki. I zaczęłam zeszywać jedno z drugim.
I proszę państwa, nie mam ja do tego talentu ani trochę. Ani do koloru, ani do prostego szwu. Niestety. Ani nie mam cierpliwości, żeby się tego w pocie czoła uczyć.
Najpierw mi się zagotowało i zabulgotało, a potem doznałam wielkiej ulgi, bo patchworki mogę podziwiać u kogoś. A sama już żadnego więcej nigdy nie wykonam.
Nóż spoczął w śmietniku obok masy skrawków, a wycięte kwadraty z kwiecistej bawełny pojadą do kogoś, kto będzie umiał je z czymś połączyć i pozszywać bez falbanek. Większe fragmenty kwiecistych łączek zostawię sobie na poszewki na poduszki.
I nie będę sobie zawracać głowy cięciem, ponownym zeszywaniem, bawełnianym pyłem i obrotowymi nożami. Jutro trzeba po tym zrywie poodkurzać.