Marcella doczekała się butów

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Misia bywa na Marywilskiej, w wielkiej hali handlowej, gdzie przeniesiono kupców z Placu Defilad. Kupcy w czasie przeprowadzki zmienili się z okrągłych, przaśnych Europejczyków w chudych, niewielkich Azjatów. Dziwne rzeczy można na tej Marywilskiej obejrzeć i kupić.
Buty dla lalek są drogie, prawie tak drogie jak dla ludzi. Czterdzieści złotych za parę nie jest niczym niezwykłym. Misia upolowała we wspomnianym miejscu za 8 złotych breloczek do kluczy z uczepionymi doń sportowymi butami. Buty (prawy i lewy) okazały się w sam raz na Marcellę. Marcella, która siedziała dotąd w kapciach - wywrotkach mojej roboty jest zadowolona, ale teraz domaga się dresu. Poczeka pewnie na ten dres.

Zaskoczyła mnie precyzja wykonania i malowania tych butków, maciupcie logo Adidas jest absolutnie czytelne.

Skończyłam dzieło ogromne: wielką, czarną tunikę z rękawami (po prawdzie to jest pełnoprawna sukienka) dla kogoś z rodziny, kogo lubię. Gdyby nie to, w życiu nawet bym się za tę robotę nie wzięła. Bardzo mnie to umęczyło a druty Knit Pro wydłubały mi w prawym palcu wskazującym coś jakby dziurę. Dawno, dawno temu, kiedy uparłam się grać na gitarze, miałam takie uszkodzenia na palcach od strun, potem się z tego zielone odciski zrobiły. Mam zatem dziurawo-szary odcisk na opuszcze palca wskazującego. Możliwe, że odcisk nada się do przepychania igły przez tkaninę przy haftowaniu i oszczędzi mi używania naparstka. A z drutów to chwilowo raczej Addi mi się przydadzą i Hiya Hiya. Teraz sobie trochę pohaftuję, porysuję, zajmę się czymś nie czarnym.  Czarne mi się zdecydowanie nie podoba.