Matka Burda

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Z powodu jej ogłupiających właściwości i budzenia we mnie lęków, że nie dorastam, nie wystarczam i ogólnie się nie nadaję nie kupuję żadnej babskiej prasy. Mam dość wcierania mi wzajemnie sprzecznych informacji o najlepszych kremach, najlepszych podkładach, najpyszniejszych sernikach i jedynie słusznych, najmodniejszych dietach. Nie interesuje mnie kto z kim śpi w tym miesiącu, nie czytam krótkich opowiadań o miłości. Dziękuję, nie używam takiej prasy.
Z pogromu ocalała jedynie Matka Burda którą od kilku miesięcy regularnie kupuję, nawet dopytuję się kioskarza kiedy będzie nowy numer, nawet ją tropię po kioskach, bo jej popularność chyba zwyżkuje. Zwykle przy tym zgryźliwie dodaję, że teraz przy śniadaniu sobie obejrzę, czegoż to nosić w tym miesiącu nie będę.
Bo w dawnych, słusznie minionych czasach jedynie samodzielne szycie z wykrojów Burdy dawało mi możliwość ubrania się - na lokalnym, prawda, ale jednak na poziomie. Burda uczyła jak szyć, jak kroić, jak wykończyć dekolt, zrobić kieszeń, zaszewkę i rozporek w tyle spódnicy.  Modele były jakby mniej niemieckie niż dziś, a skrojone przez laika spodnie i bluzki leżały na ciele jak powinny. Na ciele dziecka i męża nr.1 również. I od tamtej pory nazywam Burdę Matką Burdą. Nad każdym z trudem zdobytym zeszytem deliberowałyśmy z koleżankami godzinami i planowałyśmy bez końca, co sobie uszyjemy, jak już będzie z czego. I szyłyśmy co się dało i na co tylko szmatki wystarczyło. Dziś już nie jest tak prosto z tym szyciem.
Bo umówmy się, czasy, kiedy wyglądałam nieźle prawie we wszystkim dawno minęły. W szafach wisi tylko to, w czym czuję się dobrze, co nie ukrywa pozostałych przy życiu atutów i co lubię. A odkąd Aenne Burda odeszła z tego świata na tamten jej pismo nieco straciło na jakości. Ostatnio widzę na zdjęciach modeli wcale nieukrywane ślady Photoshopa, więc nawet nie wiadomo jak dany model będzie po uszyciu wyglądał. Modele proponowane do uszycia są czasem tak od czapy, że spodnie spadają. Zwłaszcza te dla dużych pań. Dwurzędówki, żakiety jak namioty, bezdekoltowe bluzki, szarawary z zakładkami, ostatnio olbrzymie falbany przy rękawach powodujące, że góra ciała wygląda jak balon bez prześwitu między korpusem i rękami. Na szczęście między tymi okropieństwami przytrafiają się normalne bluzki, spódnice i sukienki, a rzadko bo rzadko nawet żakiet skrojony blisko ciała. Mimo to podziwiałam sobie obrazki i składałam numery ad acta.
Ale czasami zdarzają się w życiu okazje na które należy się ubrać nieco staranniej niż w piątek do biura. Okazje, na które skórzana kurtka z Peek&Cloppenburg okaże się mocno nie na miejscu. Okazje, na które najśliczniejszy robiony na drutach ciuch będzie foux-pas . Okazje, gdzie jedwabny brokat vintage przerobiony przez dobrego krawca na damską kreację w moim rozmiarze, za to co najmniej 50 lat temu będzie tylko bardzo starym łachem z lumpeksu.
Niestety.
Przemierzam zatem składy odzieżowe w poszukiwaniu sukienki. Naturalnie mam wymagania i konkretny rozmiar. A sprzedawczynie przynoszą mi plastikowe koronki podszyte nylonem i obrzucone na overlocku z obietnicą, że "ta to już będzie na pewno dobra". Czegoż ja dziś nie przymierzyłam! Była kreacja w kropeczki z tyłem za długim o dziesięć centymetrów układającym się w wielbłądzi garb. Były koronki czarne, granatowe, czerwone i zielone, pogniecione i rozciągliwe, za duże tam, za ciasne owam, była szata ze złotem księżycem w kroku, było pudło z tkaniny z białą koronką naszytą z przodu, były najdziwniejsze rzeczy a łączyło je jedno: ich krój przypominał podkoszulek. I Chińczyk z overlockiem poskładał je do kupy. 
Wyobraziłam sobie siebie w takiej odzieży stojącą obok pięknego i godnego Pana Męża w Bossie i wymiękłam. Westchnęłam i poszłam do pasmanterii na ul. KEN. Ze stosu jedwabnych rolek wyciągnęłam jedną z dość mięsistą tkaniną (bawełna z jedwabiem i lycrą) w szalone, kolorowe, wielkie kwiaty. Zamówiłam na jutro Misię, co by mi się zmierzyć pomogła. Pogratulowałam sobie znajomości z Matką Burdą. Już widzę oczami wyobraźni potworny bałagan z szyciem związany nieodłącznie w moim dość zagraconym buduarze.
Nie ma lekko, chcesz mieć babo kieckę, to sobie uszyj. I się ciesz, że wiesz jak to się robi.
A że nie lubisz szyć? A co to sieciówki obchodzi.