Zobaczymy jak to będzie

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Niebawem po ślubie Mąż nr 1. zakomunikował mi że u niego na wydziale będzie kurs na prawo jazdy i że powinnam go zrobić. Ten kurs znaczy powinnam zrobić i prawko. Zapłaciłam, jeździłam na kurs teoretyczny i praktyczny i jak sądzę nie miałam do tego wielkiego talentu. A może fakt, że w ciągu godziny instruktor obrabiał nas dwoje kursantów miał tu coś do rzeczy. O ile ja sobie wydawałam się mało zdolna, o tyle mój współkursant, Wietnamczyk , sprawiał wrażenie, że ... on to dopiero jest niezdolny.
Zaliczyłam placyk, zaliczyłam jazdy, zdałam teoretyczny (wszyscy zdali) a po egzaminie kursanci, instruktorzy i komisja bawili się razem wesoło do ostatniej flaszki. Szczęście, że Mąż nr 1 znał te zwyczaje i po mnie przyjechał bo bym na czworakach trawnikiem między jezdniami do domu wracała. 
Wydali mi dokument ale nie mieliśmy pojazdu. Duży Fiat, własność teścia był już wtedy pełnoletni i pozwalano nam z niego korzystać od wielkiego dzwonu. I mowy nie było, żeby ten szacowny pojazd prowadziła baba. Owszem pokręciłam się nim po lokalnych parkingach, nawet na szosie do Siedlec przejechałam kilka kilometrów nie przekraczając 40 km na godzinę i to wszystko, to całe doświadczenie jeździeckie jakie mam. Potem zajęłam się maniem dziecka, pracą i gospodarstwem domowym, prawo jazdy dane na 5 lat z powody krótkowzroczności straciło ważność, a samochodu dalej nie mieliśmy. Nie miałam także nigdy wolnych dwóch stówek na badania lekarskie dla odnowienia dokumentu. Ani nijakiej ku temu motywacji. Mieszkając w samym centrum miasta obok dworca ma się niewielką motywację, bo i tak wszędzie można dojechać.
W małżeństwie numer 2 samochód wprost z salonu pojawił się dość szybko. Ale wystarczyło tylko popatrzeć na Pana Męża żeby się dowiedzieć, że mnie za kółko nie puści za nic. Jedyna próba jazdy na kaczej fermie w Klebarku spowodowała dożywotnie wygięcie maski Fiacika. Zahamowałam na słupku. Pan Mąż był nawet gotów wieźć mnie na zakupy, ale trzeba się było na to tydzień wcześniej umówić no i zakupy w towarzystwie męża były bardzo stresujące: przez dział spożywczy przebiegał galopem i interesowały go skarpetki, buty i stroje. Po Fiaciku nastała piętnastoletnia era Octavii. Była wielka, i absolutnie należała do Tomka. Tu mi już żaden głupi pomysł do głowy nie przyszedł. 
Mamy teraz trzeci samochód z salonu, znaczy Pan Mąż go ma, nie ma dyskusji, Fabia musi być ciągle na chodzie i w kondycji tip top. Pan Mąż jeździ nią do pracy, a do Szczytna metro nie chodzi.
Co do mojego prawa jazdy, to ograniczyłam się do niezgubienia go. Ostatnio ortopeda bąknął, że może wszystko to co noszę na plecach dało by się przewieźć jakimś autem. Wyciągnęłam zatem papierową, spłowiałą książeczkę z 1984 roku, pomyślałam i poszłam do urzędu zapytać co z tym zrobić. Miła pani w okienku wszystko mi wyłożyła, dała formularze i wysłała do lekarza orzecznika i do fotografa. Składając kilka dni później papiery w tym samym okienku byłam jedyną przygotowaną i nigdzie nieodsyłaną osobą. Papiery przyjęto i dziś odebrałam prawko ważne znów 5 lat. Przy okazji dostałam namiary na orzecznika który nie robi problemów i daje na zawsze. Za 5 lat go pewnie odwiedzę. Misia załatwiła mi pakiet Dobry Kierowca ze szkółki prawa jazdy. Skończę z tym pakietem to sobie jazdy wykupię u sensownego instruktora.
A w przyszłym roku kupię sobie własną furę, starą i poobijaną, taką w sam raz do nabierania wprawy. Jeszcze nie wiem co to ma być. Rozmiarem i użytecznością wystarczył by mi Smart, ale stara Toyota też się nada. Do sklepu, do weterynarza, na cmentarz, do lasu nic więcej mi nie potrzeba. Sama nie wiem, czy bardziej się boję, czy cieszę.