Wyprostować krzywulca

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Zachwycona projektami Alice Starmore sprawiłam sobie kiedyś najstarszą wersję książki Tudor Roses ze swetrami fair isle w konwencji dynastii Tudorów. Książka miała wznowienia, ale nie było w nich już ani modelu Jane Seymour, ani Henry VIII, zatem zostanę przy moim egzemplarzu z oślimi uszami i nowego nie kupię. Swetry są zachwycajace, choć niby dla mnie za małe. Ale w książce Fair Isle Knitting Alice Starmore detalicznie objaśniła jak się te swetry robi, jak się wylicza wzory aby zgadzały się w pionie, poziomie i na ramionach i jeszcze na człowieka rozmiarów dowolnych wlazły. Wygladało to na niezwykle skomplikowane, poza tym krótkie obliczenie ceny surowca na coś takiego studzi nieco zapędy wykonawcze. Tweedy od Jamiesona czy oryginalne włoczki od Virtual Yarns to obłęd jak o cenę chodzi. Nie dla mnie. Zwłaszcza w połączeniu z mozolnością roboty. I niejasnoscią, czy to się w ogóle zrobi.
Ale odkąd w sklepie Liloppi  jest w sprzedaży Luna, a we Włoczkach Warmii Inga, czyli w obu przypadkach Dundaga Lace 6/1 w bajecznych wprost kolorach we łbie zaczął mi kiełkować pomysł fałszywego swetra fair isle. Może nie takiego prawdziwego, z kolorami zmienianymi w każdym rzadku, ale jakby tak zdać się na wełnę w sprawie przechodzenia barw a zastosować wyrabiany wzór z innego motka? Ravelry pokazało wiele tak wykonanych swetrów z łotewskich wełen i efekt jest zawsze wspaniały.
Zatem upolowałam dwie różniące się tonalnie wełny (no bo wzór ma być widoczny niezależnie od tego jak te kolory się same ułożą), zrobiłam próbkę, policzyłam wszystko jak trzeba i zaczęłam dłubać.

Na oryginalnym swetrze Jane Seymour wzór który wybrałam na mój wyrób stanowi tylko dyskretny, ledwie widoczny element fragmentów. Ja mam zamiar go zrobić na całości wyraźnie, renesansowo i spójnie. Na razie wygląda to tak:

Efekt jest wspaniały, ale nastąpił pewien zonk. O tym, że Dundaga w robocie ściegiem pończoszniczym daje dzianinę skręconą, wiedziałam. Na pojedyńczeej dzianinie bez zapięcia rzecz można zlekceważyć. Ale mieć w kardiganie zapięcie od lewego obojczyka do prawego biodra???
Zapytałam ekspertów. Najpierw w dziele dziewiarskim typu Wstęp Do Nauki O Słoniu (1000 stron o dzierganiu, bardzo teoretycznych). Autorka kazała rozkrecać wełnę w trakcie robienia, aby ją zrelaksować. Rozkręcałam, zaczęła się rwać. Tyle, że nie dodaję już przekręconej przędzy dodatkowego skrętu rozwijając ją byle jak z motka, a odkręcam te ciasteczka na śliskim stole.
Danka i ekspertka od łotewskich wełen Łada kazały dorzucić tu i tam po kilka lewych oczek, byle nie robić ściągacza. Ściągacz będzie się kosił. No i tak w trzecim powtórzeniu wzoru tło zaczyna być robione jakby ryżem. Nie konsekwentnym ryżem, bo na styku kolorów w poziomie lewe nad prawym  będzie strasznie wyglądało i wzór zginie.
Chyba pomogło, ale kilka pierwszych rzędów szło jak krew z nosa. Strasznie trudno zrobić lewe oczko z tym ustrojstwem do nitki na palcu i z obiema nitkami do niego przymocowanymi. Robiłam to pomagajac sobie i językiem i stukając nogą. 

Diabli wzięli klasycznego fair isle, ale prosto jest. Mam nadzieję że ryżowa krupa nieco w praniu się schowa.
Ten sweter zapowiada się na robotę wieloletnią. Chwilowo są warunki. Z okulawioną Franią na jednej niekoniecznej a drugiej nieczynnej nodze nie da się chodzić, Pan Mąż w wirze roku akademickiego, reformy Gowina i różnych ogólności interesuje się mną dość przelotnie, więc mogę siedzieć i dłubać. Ale to jest bardziej jak haft niż dzierganie. Szybko nie skończę a są inne priorytety. Kardigan choćby, Mirelle wołające z tapczanu i moc prześlicznych skarpetkówek.
Jak polegnę na rękawach to będzie kamizelka. Tylko po co mi kamizelka???