Zazulka

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Skoro każdy mój pies doczekał się tu własnej pożegnalnej notki, nie powinno zabraknąć kilku słów i obrazków o Zazulce.
Kiedy okazało się, że moja mama jest tak chora, że nie wyzdrowieje, Misia miałaby zostać zupełnie sama w naszym rodzinnym mieszkaniu. Kupiłam jej wtedy Zazulkę do towarzystwa.
Jeszcze wtedy Zazulka nie nazywała się Zazulką, kombinowałyśmy z tym imieniem okrutnie, bo co by tu mogło pasować do takiego maciupeńkiego zwierzaczka? Może Bizon? Mamą Zazulki była suczka bichon. Nawet to brzmiało. Ale nie pasowało.

 Było to 600 gram wiecznie głodnego i wiecznie śpiącego psiego niemowlaka. Kretka unikała malucha jak tylko się dało. Pieseczek miał może 6 tygodni i był lżejszy od naszego największego szczura.

Trzeba było strasznie uważać, gdzie stawia się nogi, bo maleństwo albo za nami dreptało, albo zasypiało z nagła tam gdzie stało.
Najlepiej spało się na Tomku, on się niemal nie rusza.

 Z Misią dogadały się natychmiast

Bezpiecznie było ją zostawić na kanapie. Długo nie umiała z niej zejść.
 

Porcelanowy spodeczek był akurat miseczką dla pieska tej wielkości.
 

 Mama była coraz bardziej chora, jeździłyśmy z Misią do niej do szpitala, a Zazulka z nami. My szłyśmy do sali chorych, a pieseczek zostawał z dozorcą na portierni. Dobry człowiek wkładał ją do czapki. I tam spała. A w domu spała na butach Misi.

 A w nocy z Misią

 

A to taka sztuczka ciułały, umie umyć nos od środka. Katar z ciułałą to nic strasznego. Jak widać dla maleństwa, które teraz już było Zazulką mogłam się nawet turlać po tarasie. Po gołych deskach!

Najpierw Zazulka zaprzyjaźniła się z ludźmi... 

A w końcu i z Kretusią. Maluch uważa, że mięso zostało podzielone niesprawiedliwie. Jej kawałek jest za mały!

Gdy zaczęła podrastać i nadeszły jesienne chłody, robiłam jej sweterki. W tym akurat sweterku pojechała Zazulka do jesiennego lasu na grzyby. Wracała umorusana jak dziecko, z brudnymi rękawkami i padła w pociągu zupełnie. Inni pasażerowie bardzo się dziwowali i śmiali na jej widok. Kretka śpiąca na podłodze nikogo nie rozczulała.

Usmarowane, byłe białe dziecko trzeba wykąpać.
 

 Potem schnie....

I już może się bawić ze starszą koleżanką. Chihuahua to bardzo dzielne psy, maleńkie, ale nieustraszone. Nie boją się absolutnie niczego tak samo jak jagdteriery. Po szkole Kretki Zazulka zrobiła się jeszcze dzielniejsza.
 

Misia nie dała sobie wejść na głowę. Zazulka nigdy nie jeździła na spacery w torbie i nie dała rady od niej niczego wyżebrać przy jedzeniu. Do dobrego wychowania takiego okruszka z żołądkiem bez dna i wrodzoną dzielnością trzeba twardego zawodnika. Te pieski to nie są zabaweczki.

Puchata, malutka kulka uczulała Irka. Nie puchł i nie kichał gdy go polizała, zatem miał uczulenie na pokolenia roztoczy mieszkających w jej futerku. Z koleżanką zootechnikiem wymyśliłyśmy rozwiązanie: Zazulka została ostrzyżona i wykąpana w Manusanie i mogła się bezpiecznie wraz z Misią przeprowadzić do Irka. Raz na miesiąc trzeba było pieseczka strzyc i kąpać w antyroztoczowym roztworze. Zazi się zaprzyjaźniła z irkową amstafką, po kilku latach ciężko przeżyła jej śmierć i wychowała Misi dwa buldożki i ratlerka. 
Miałyśmy nadzieję, że pożyje dłużej, ale zdrowotne koszty miniaturyzacji są naprawdę duże. I chorowała Zazulka na różne choroby: miała niestabilne kolano, szmery w sercu od dziecka, od przekarmiania przez Irka o mało na wątrobę nie zeszła i niedoczynność tarczycy ją dopadła. Jako ośmio - dziesięciolatka była grubym kluchem, miłym i dzielnym jak zwykle. Niestety, ze szmerów w sercu zrobiła się pełna niewydolność krążeniowo oddechowa. Nie dla Zazulki był oszczędzający tryb życia. Trochę pochorowała aż w końcu uciekła nam na Tęczowy Most. Bryka tam z Kretką i Muszką i na nas czeka.
Mojej mamy nie ma już tak długo, starczyło tego czasu na całkiem długie, calutkie psie życie.