Wiwat dresówka!

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Latem uszyłam sobie z dwóch dresówek kolorowe i bardzo wygodne tuniki. Jak radzi Jan Leśniak  w książce Jak Szyć odrysowałam formę od dzianinowej bluzki, która na pewno we wszystkich obwodach jest na mnie dobra i powieliłam tę bluzkę jako tuniki. Maszyna do szycia doskonale dała radę temu surowcowi, wdanie centymetra czy dwóch naddatku to w takiej tkaninie małe miki. Układa się to dobrze, nie gryzie, nie śmierdzi, dobrze się pierze i tylko schnie trochę długo. No i takie kolorowe sztuki trzeba suszyć na lewej stronie, żeby nie wypłowiały. 

Jesienią zaczęłam myśleć o czymś z rękawami. W międzyczasie zwiedzałam internetowe sklepy z tkaninami, i tych drukowanych dresówek znalazłam masę. 

Na pierwszy ogień poszła zielona. Materiału kupiłam trochę mało i trzeba było sztukować rękawy. Nic mi to nie przeszkadza, bo to robocza bluza domowa. wygodna, miła i no to co z tego że posztukowana?

Grunt że ma na sobie ten wzór. No ach i och.

Kolejnej dresówki było więcej. W dawnych czasach z takiej ilości uszyłabym sukienkę co najmniej do kolan. Ale dawniej to było dawniej, a teraz jest teraz. Posłużyłam się wykrojem z Burdy na sukienkę tkaninową. Po wpadce z Liściastą Pierwszą pomierzyłam siebie i części wykroju. Ja według Burdy to 48, sukienka miała największą opcję 44. Dodałam jej 4 cm na szerokość, zredukowałam długość, dołożyłam za to wielkie kieszenie w szwach. Na wszelkie przydasie. To, że damskie ubrania w większości pozbawione są kieszeni uważam za skandal. Spieszyłam się, bo dresówka wołała do mnie syrenim głosem. I mam to:

Trzecią dresówkę cud wypatrzyłam nie pamiętam gdzie. Kupiłam słuszną ilość, bo od razu wiedziałam co ma z niej być. Otóż pod koniec lata na wystawie sklepu z ciuchami polskich projektantów zamajaczył mi jakiś niebywale kolorowy rękaw stłoczonej na wieszaku wśród innych sztuk sukienki. Kolory były takie, że pobiegłam z ciuchem do przymierzalni, na pierwszy rzut oka nie bardzo było widać co to właściwie jest. Wiotki wiskozowy dżersej nie ujawniał za wiele. Dopiero po nałożeniu na siebie zobaczyłam, że to model życia. Pokazuje to co jest ok, czyli biust i kostki u nóg oraz szczupłe ręce, chowa starannie wszystko inne. Drugi raz w życiu zakochałam się w ciuchu z wystawy.

I ten właśnie ciuch postanowiłam odtworzyć metodą Leśniaka z dresówki. Prosto nie było, bo wiskozowy dżersej żył własnym życiem i nie chciał zdradzać sekretów. Zaatakowałam go centymetrem i geometrią, to się poddał i zdradził. Jeszcze było trochę kombinowania z ułożeniem wzorków na częściach stroju, i wczoraj, bez żadnych walk i wydziwiania uszyłam sobie Średniowieczną!

No i w końcu oficerki mają coś do towarzystwa. Da się w tym chodzić, tylko proszę czytelniczki o jakiś patent na niespadanie rajstop z okrągłego brzucha.

Napomknęłam, że drugi raz zakochałam się w ciuchu z wystawy. Pora tu wspomnieć o pierwszym razie. Było to w sklepie Wallis. Zobaczyłam ją na manekinie i przepadłam i kupiłam. Kupiłam, bo pasowała na mnie teoretycznie. Wszystko było dobrze, poza wcięciem w talii. Mogłam ją nosić jedynie w gorsecie i kilka razy nałożyłam. Jest zupełnie plastikowa, z poliestrowego dżerseju, jest w niej zimno, robię się mokra po kilku minutach w jej towarzystwie. No ale wygląda. To jedyny ciuch, który trzymam ze względów sentymentalnych:

Dziś wyglądam w niej żałośnie, opina się strasznie, ale jakoś nie wyrzucam, bo ten wzór, te kolory. Ale krój ramion i dekoltu jest absolutnie bezbłędny.