Autobus

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Któregoś dnia Pan Mąż spytał, czy nie poszlibyśmy do muzeum. Bo otwarto stałą galerię sztuki XX wieku i chyba warto.
Zgodziłam się  że warto, zaiste, i w sprawie Muzeum zapadła na kilka tygodni cisza. W międzyczasie z powodu kolejnego rzucania palenia nastrój mi się zradykalizował i nakazałam Panu Mężowi znaleźć termin na wyprawę i wpisać sobie to do kalendarza. Po tylu latach z nim wiem już, że tylko taki sposób zadziała: jak sobie wpisze w kalendarzyk, to nie zapomni i nic mu nie przeszkodzi w wyprawie.
Poszliśmy. Zwiedziliśmy. Zachwyciłam się ekspozycją z lat 20-tych i trzydziestych (Tamara Łempicka! Bruno Szulc!!), a potem jak absolutnie niespodziewany cud znalazłam na wystawie Autobus Bronisława Wojciecha Linke.

Przepadam za tym obrazem. Za jego drobiazgowym wykonaniem, za jego formatem, za postaciami, które tym autobusem jadą. Za wszą, która jedna, jedyna jest odznaczona w tym towarzystwie medalem pracy, za bezgłową kukłą kierowcy, za chciwym klechą, bezcielesnym (nieludzkim?) biurokratą, pijakiem-Polakiem, babą z zakupami, chutliwym staruchem z lalką na kolanach; to jest cudo i już. Nawet Stalin na końcu autobusu stojący i tyfusowy pasażer mi się podobają. Postałam sobie przed Autobusem długo, zlekceważyłam Kozyrę i inne dzieła bez sensu i pójdę tam jeszcze nie raz.
Wróciwszy do domu zapytałam wujka Google o Linkego. Wiele się nie dowiedziałam, ponad to, co pisano o nim w moich szkolnych podręcznikach do plastyki. Wujek Google podsunął mi natomiast do podziwiania obrazy Jacka Yerki, o którego istnieniu nie miałam pojęcia.
Miło mi, że poza takimi artystami jak Kozyra są jeszcze ludzie mający zarówno warsztat jak i wyobraźnię. I że przed ich obrazami można stać i stać i stać i ciągle jest na co patrzeć.