Gotowa Zośka

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Szydełkowałam ją pilnie cały miesiąc i nie znudziłam się aż do ostatnich rzędów, które były naprawdę długie. Ale jest, jest cieplutka i z powodzeniem zakrywa całe łóżko.

Daje się dobrze blokować, więc na tym łóżku jeszcze trochę urośnie.

Robiąc ostatnie ściegi i zakańczając ostatnią nitkę wydawałam z siebie głośne fanfary paszczą. Chwilę potem Pan Mąż wlazł z Zośką na fotel dla zaprezentowania jej rozmiarów.

Wzór wykonywałam nawet dość dokładnie do momentu kiedy liczenie półsłupków zupełnie mi się znudziło. Z liczeniem i bez liczenia jest tak samo dużo pomyłek. A słupek w tę czy tamtą stronę... kto to będzie liczył w gotowym wyrobie?

I ludzie i zwierzęta wolą wełnę od poliakrylu oraz od poliestru, przynajmniej moi ludzie i moje zwierzęta.
I z tej mojej wielkiej miłości do wełny powstały poważne problemy i zatory w dziedzinie domowego przechowalnictwa. Trzy i pół olbrzymich szuflad po prostu pękało w szwach i nie dawało się domknąć. W jednej z tych szuflad leżą cenne włókna w ilości dostatecznej na całe wyroby bez żadnego kombinowania. Ta szuflada nie dostarczyła Zośce ani jednego kłębka. Ale pozostałe dwie owszem odchudziłam. Ja wiem, że są lepsze ode mnie mistrzynie kupowania i przetrzymywania włóczek. Znam te widoki piwnic wypchanych po sufit workam z kłębkami. Wiem o przestrzeniach pod łóżkiem, gdzie można jeszcze trochę upakować. Znam schowki pod parapetem obok kaloryfera i na pawlaczu oraz za bielizną pościelową. Od ośmiu lat bywam w nieodległym a dobrze zaopatrzonym lumpeksie regularnie po jakieś hapsy. I tak się przez te lata nazbierało surowca szlachetnego, kolorowego, który niestety jedynie leżał z rzadka oglądany. Miałam tyle rozumu, aby go w worki antymolowe pakować  Żadne mole nie przeżyją bez powietrza. Paranoja, wełna nawet nie oglądana bo w worku odpowietrzonym rozpychała się bez sensu w szufladach. Zośka zjadła 2160 gramów, czyli 43 standardowe motki i jakiś ogonek. Jest ciężka, ciepła i bardzo ładna!
Na dodatek aby radocha była jeszcze większa dostałam dziś paczkę z czymś do słuchania, do czytania, z przepiękną wełną na skarpetki (!) z czymś słodkim i z czymś potrzebnym. Dawczyni bardzo, bardzo dziękuję, z radości podśpiewuję sobie pod nosem i za chwilkę, jak tylko skończę to pisać zakręcę się na fotelu w obwarzanek i będę czytać! Ależ życie potrafi być piękne.
Jeśli kto ma z czego i ma ochotę zrobić sobie własną Zośkę to wzór jest darmowy, doskonale wyjaśniony, z filmikami, tutkami zdjęciami każdego rzędu na blogu Dedri Uys.
Na małą wersję robioną szydełkiem 3 trzeba ponad dwa kilometry włóczki. Moja zjadła około 4 kilometrów.