Niepiśmienni

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy
Patrzę na świeżo habilitowanego Pana Męża: siedzi na tarasie, ma przed sobą kawę, dymiącą fajkę, żółty blok w linie, błyszczące pióro i i Pada. Czyta coś i robi notatki. 
Właściwie zawsze się tak zachowuje. Nim nastały i Pady robił notatki z grubych i cienkich książek, we własnych książkach robi ołówkiem notatki na marginesach a na biurku i w sekretarzyku ma szwadrony wiecznych piór i automatycznych ołówków. Z każdego kolejnego cieszy się równie mocno, ostatnio kupiłam mu na imieniny ołówek automatyczny, który wygląda jak zwyczajny, drewniany. To dopiero szpan. Całkiem niedawno przyszedł do domu bardzo zadowolony z najzwyczajniejszym żółtym, graniastym ołówkiem z gumką na końcu. Podobno są teraz bardzo modne. Od lat Pan Mąż najchętniej pisze ręcznie na wspomnianych żółtych blokach. Chyba wykupił i zużył cały światowy zapas tych bloków, bo ostatnio coś z nimi cienko. Dzieła wielkie, takie jak Notatki Do Habilitacji, plany kolejnych książek i inne takie powstają w porządnie oprawionych wielkich notesach Moleskine , które wytrzymują bardzo wiele otwierania, zamykania i notowania. Nie wiem, w czym będzie pisał jak i tego zabraknie, ale coś sobie znajdzie.
Patrząc tak na niego zaczęłam rozważać mój własny stosunek do narzędzi pisarskich. Naturalnie i ja mam moje zbiory. Pióro wieczne, którym jeszcze maturę pisałam - tanie, niezniszczalne chińskie pióro z turkusowym atramentem, pióra do kaligrafii, pióra stare i nowe, drogie i tanie napełnione kolorowymi atramentami. Leżą w eleganckim etui (poza tym jednym w torebce, na pewno już wyschniętym na amen) i schną sobie w spokoju, aż raz na jakiś czas wyjmę je wszystkie, wypłuczę w zimnej wodzie, ponownie napełnię kolorowymi atramentami i... dalej będą leżały nieużywane. Najczęściej bowiem używam piórka ze stalówką, którym nakładam na przyszłe akwarele płyn maskujący. Moje ołówki to zupełnie inna bajka. Te są regularnie używane, coraz krótsze od temperowania i trudno powiedzieć, żeby leżały zapomniane.
Ale - trzeba to przyznać otwarcie - ja już nic nie piszę. Powoli opadam w odmęty ręcznej niepiśmienności. Jeszcze mi trochę brak do sytuacji, gdy poproszona o napisanie czegoś  powiem z wyniosłą miną, że nie mam okularów, ale po prawdzie bliżej do tego niż dalej. Jeszcze nie aspiruję do grona większości, która pisze jedynie kciukiem, ale kto wie? Może to tuż tuż? W moich szwadronach porządnie oprawionych notesów nie pojawiają się od lat żadne pamiętnikarskie wpisy,więc zstępni dostaną po mnie sporo niezapisanego papieru. Jedyny notatnik jaki jeszcze czasem zapełniam to wielki, cienki zeszyt w kratkę w którym niezbyt starannie robię notatki o dzierganiu: próbka ma tyle i tyle oczek, wzór ściegu w kratki da się bezboleśnie przerysować z ekranu czytnika, szerokość rękawa w nadgarstku taka, pod pachą inna, i to wszystko.
Ostatnim moim bastionem pisarskim jest ten blog. Jeśli go porzucę, to jak dwa a dwa cztery w kilka lat będę jak Ringo Starr - będę umiała czytać i nie będę umiała pisać.
Być może skończę jak moja babcia. Gdy w dziewięćdziesiątej trzeciej wiośnie życia musiała mi dać ręcznie napisane upoważnienie do hipoteki siedziałyśmy wokół niej jak rodzice nad ćwiczącym literkę A sześciolatkiem i dyktowałyśmy kolejne litery tego upoważnienia. Naturalnie prace redakcyjne nad tekstem odbyły się poza babcią. Babcia miała to tylko napisać. Trzeba było znaleźć narzędzie pisarskie i papier. Babcia takich rzeczy nie posiadała. Trwała ta zabawa całe popołudnie, papieru zmarnowałyśmy pewnie sporo i wszystkie cztery (mama, babcia, Misia i ja) spociłyśmy się jak myszy. Rzeczone upoważnienie miało sporo uchybień, ale widać było po nim, że pisząca w swoim czasie wzięła wiele lekcji kaligrafii.
A czy szanowni czytelnicy piszą jeszcze cokolwiek ręcznie poza własnym podpisem i cyferkami w zeznaniu podatkowym?