Zielony Smok i takie tam inne

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Zielony Smok jest bardzo piękny. Dużo o nim słyszałam, ale go nie widziałam, bo niby gdzie. I w końcu zostaliśmy zaproszeni. Bez samochodu, choć na koniec miasta. Misia wyjechała po nas do metra i zawiozła nas do swojego domu. Wszyscy byliśmy trochę spięci, bo to pierwsza wizyta u dziecka, odkąd się sześć lat temu z domu wyniosła, ale Zielony Smok natychmiast dał się nam zachwycić i wyluzować.

Tak się nam zaprezentował.  Ledwie powiedziałam dzień dobry i zdjęłam futerko, już leżałam na podłodze z aparatem przy oku. Zauważcie, jaka to czysta podłoga, mnie się taka nigdy nie udaje. Wyraziłam zachwyt i podziw. I dla smoka i dla podłogi.

Smok jest bardzo smoczy, jak smok z bajki. Kto gadał o smokach musiał mieć na myśli legwana zielonego.

Jedno z ulubionych miejsc smoczego wylegiwania się - na terrarium, które zamieszkuje Leon boa. Tu widać oba stworzenia. Boa jest piękny, gładki, w dotyku, jędrny, suchy i silny. Smok z podłogi na to miejsce włazi sam po ścianie. Drugim ulubionym miejscem jest kaloryfer.

Smoki jedzą serek!

 A tu widać, czemu pojechaliśmy bez samochodu. Znakomite płyny faktycznie pomagają nawiązać stosunki towarzyskie, przejść na ty i opowiadać sobie historie z dawnych czasów. Ale nie pozwalają wrócić do domu samochodem. Odwiozła nas Misia prezentując umiejętności zdobyte w nowym związku. Jej partner jest znakomitym kierowcą i fantastycznym nauczycielem. A ona ma do tego dryg.

Moja migrena ma się dobrze. Biorę grzecznie leki od neurologa i sama nie wiem co one robią. Humor mam doskonały, pod wieczór, kiedy dawka rośnie trochę mi się we łbie kołysze, mdłości zniknęły, świat nie śmierdzi, ale głowa boli jak bolała. Jak się nam na amory zebrało, to przypomniało mi się znane z młodości uczucie rozpadania głowy na pól z bólem tak strasznym, że tylko zemdleć. I ze świeczkami w oku.
Ale jak napisałam mdłości i psi węch się skończyły, ruszyłam zatem do dawno nieodwiedzanej kuchni. Podjęłam mianowicie męską decyzję, że nie kupię już żadnego rodzimej produkcji pasztetu, choć Pan Mąż za pasztetami przepada. Przeszłam się po sklepach czytając (z lupą w ręku) skład na pasztetowych opakowaniach, popytałam tych, co się znają i ze strachu i obrzydzenia uznałam, że jedyne jadalne pasztety to pasztety wykonane samodzielnie. Przeczytałam przepisy w książce, zapytałam koleżankę, która ma pojęcie, kupiłam co trzeba i ta dam, wykonałam pierwszy w karierze pasztet. Z mięsa wieprzowo - wołowego i wątróbki a nie z penisów, macic, MOMu, piór, pazurów i kurzej krwi. Aby Pan Mąż nie pożarł pasztetu solo zrobiłam mu fasolkę po bretońsku oczywiście ze skwarkami, na smalcu wytopionym z kawałka podgardla. On kocha takie rzeczy i bardzo długo musiał się bez nich obywać. Ja jako ja gotuję chudo i raczej z miską sałaty a nie ze smalcem.
Skutek wczorajszej diety jest taki jak na zdjęciu. Tomasz na śniadanie wypił gorącą herbatę, zjadł suchy chleb i umawiał się na wywiady z kolejką dziennikarzy. No bo wczoraj zadymiło się w Paryżu.

Nawet talerzyka nie wziął, tylko skubał ten suchy chleb, a za chwilę ucieknie do telewizorów, bo "Pali się, Panie Profesorze!"
Miałam tu jeszcze zmieścić kilka dobrych rad Cioci Fici na temat pielęgnacji twarzy z wiecznym trądzikiem, który udało mi się po latach prób i błędów poskromić, ale to chyba będzie osobna notka, jeśli znajdą się chętni do czytania.