Świąteczne fair island

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Święta były tak spokojne, że mogłam się wziąć za dawno rozważaną robótkę, czyli naukę fair island.

Dla ułatwienia sobie sprawy zamiast worka kolorowych włóczek wzięłam w obroty zaledwie dwa motki Magic Fine od Yarn Art, za to barwione odcinkowo w rozmaitych tonacjach. I powstała czapeczka. Wzór jak zwykle darmowy z Ravelry, opisany TU. Bardzo porządny, bo regularny do bólu i po trzecim rzędzie nic nie trzeba liczyć.
Miała niby być dla mnie, ale się okazało, że trzyletniemu bratankowi jakoś łebek urósł ostatnio i nie ma czapki, a zima jest chwilami bardzo zimowa. Zatem wyrób prototypowy dostanie bratanek. Centymetr twierdzi, że czapka będzie na bratanka dobra.

Moje pierwsze wrażenia z działalności tą techniką: pozorna długość nabranych oczek nie ma się nijak do rozmiaru wyrobu, dzianina jest o połowę gęściejsza niż mówi banderolka (tu miało być 22,5 oczka na 10 centymetrów, a jest 30).
Robienie próbki jest niezbędne, co niestety jest bolesne. Włoczka z próbki jest nie do odzyskania, bo trzeba robić tę próbkę jedynie na prawej stronie: Po każdym rzędzie uciąć nitkę i zaczynać znów od prawego brzegu. Albo na pięciu drutach w kółko.

Zasdady Alice Starmore działają i przez całą czapkę ani razu nie poplątałam nitek.

Widoczne na pierwszym zdjęciu paski kartonu to próbnik czerni bieli i szarości. Przy kolorowych zdjęciach powinno się tego właściwie używać zawsze, jeśli chcemy pokazać prawdziwe kolory fotografowanej rzeczy. Potem w programie edycyjnym używamy tych pól do próbkowania. A potem się ten kawałek zdjęcia obcina, co widać na zdjęciu drugim, bo tam już pasiastego kartonu nie ma!