Kącik do dziergania - dla Pimposhki

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Post powstaje na wezwanie Pimposhki.
Kącik do dziergania zrobił się w salonie. Początkowo meble tańczyły w tym pokoju na różne sposoby, ale w końcu od jakiegoś czasu wszystkie fotele i kanapa wiedzą już gdzie mają stać i ja wiem, które miejsce jest moje. I tu właśnie powstają wszystkie prace na drutach i część haftów.

Na miejscu, które zwykle zajmuję ja przy pracy siedzi Kretka. Muszka, dowódca kanapy leży tam gdzie zwykle. Czasem podczas procesu produkcyjnego Kretka grzeje mi bok, a Muszka na podnóżku - nogi. Jeżeli w gościach jest Zazulka, to spoczywa obok kolorowej poduchy na górnej krawędzi kanapy. Podczas przerw w dzierganiu trzeba psy głaskać po brzuszku.
W koszyku obok kanapy jest włóczka, na stole niezbędnik dziergalny: Przybornik Knit Pro i pudełko po cygarach pełne drutów Addi i skarpetkowych. Wszelkie miarki, centymetry, holdery, markery i szydełka też są na podorędziu. Nie ma nożyczek, bo zwykle tnę włóczkę moim krawieckim zębem. Krawiecki ząb nie jest moim wymysłem, choć go posiadam. Według profesora Grzywo-Dąbrowskiego po zębie siekaczu z charakterystyczną szczerbą od nici można poznać że zwłoki były za życia krawcem.
Na stole leży również komplet pilotów, stoi kubek z herbatą i popielniczka z zapalniczką oraz fajki. Na poręczy kanapy czeka iPad z otwartą właśnie książką Ann Budd o swetrach robionych od góry, bo takiż właśnie powstaje. I Pad ma również w brzuchu sporo numerów Intervawe Knits, Knitter, Knit Scene, Vouge Knitting, bo te gazetki w postaci cyfrowej mają ceny znośniejsze niż w papierze. I nie potrzebuję do nich kolejnych metrów półek.
Na fotelu zwykle wieczorami siedzi pan Mąż, siedzi, czyta i pali fajkę. W tv leci jakiś kryminałek, a dzianina rośnie. Na podnóżku poza leżącym psem spoczywają nasze nogi.
Najlepiej dzierga mi się wieczorami. Około siódmej wieczorem Muszka zaczyna zaganiać mnie na kanapę, pora wziąć druty w ręce.
W moim buduarze robię inne rzeczy: maluję, czytam, piszę, ale dzierganie odbywa się w salonie. Jest to czynność czysta, cicha, niewymagająca Bóg wie ile miejsca i nikomu nie przeszkadzająca.
Natomiast życia bez własnego pokoju, w którym mam swoje zabawki, aparaty fotograficzne, sztalugę, farby, lalki, maszynę do szycia, książki, komputer i dwa robocze biurka oraz bardzo wygodny, regulowany biurowy fotel i składany stojak do ramy hafciarskiej sobie nie wyobrażam. We własnym pokoju piszę, szyję, maluję, śmiecę, tnę papierki i szmatki, haftuję duże rzeczy na ramie, a bywa, że sypiam, bo jest na czym spać. Własny pokój jest kobiecie bardzo, ale to bardzo potrzebny.