Spełnianie marzeń bez płaczu

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Opętała mnie myśl o torbie. O płóciennej torbie ze skórzanymi wykończeniami na parcianym pasku. W handlu owszem dostępna jest taka torba, ale strasznie droga. I niekoniecznie w tym kolorze.
Nim przemyślałam sprawę do ostatniego szwa już kupiłam lnianą obiciówkę, okucia, nici, taśmę parcianą - niestety zbyt wiotką na pasek, ale za to w dobrym kolorze - i wkłady usztywniające. Popatrzyłam na tego typu torby  bez usztywnienia w lumpeksie. Nie chcę flakowatego worka, tylko coś zachowującego kształt.
Narysowałam miniaturę. Narysowałam wykrój. Napociłam się jak mysz, zaprojektowanie nawet najprostszej rzeczy to ciężka robota koncepcyjna, bo jak duża ma być klapa? Jak wyznaczyć zapięcie? Jak je wykonać? Jak głęboka ma być przednia kieszeń? Jak to ma być zrobione, żeby na żadnym szwie nie zachodziły na siebie grube, skórzane obszywki (jaka igła to ugryzie!) itd, itp. Można wiedzieć, jak ma wyglądać gotowy przedmiot, ale projektując bodaj worek takie rzeczy trzeba rozgryzać.
Dać podszewkę czy nie dawać? Jakie ma to konsekwencje dla konstrukcji całości? Okazuje się że ma duże i podszewki nie zrobiłam. Igła musi ugryźć gdzieniegdzie siedem warstw lnianej obiciówki podprasowanej sztywnikiem oraz lamowanej skórą z kurtki Pana Męża. Nie wiem jak to będzie z zeszyciem całości w jeden przedmiot. Większość roboty wykonałam i nawet mimo ewidentnych niedociągnięć mi się to podoba, ale boki i dno (jeden element) nie bardzo dają się dopasować do tyłu i przodu. Trudno wdawać i naddawać sztywną jak blacha formę. Lamowanie szwów wewnątrz chyba zrobię ręcznie, bo łatwiej to będzie ręcznie do szwa przyszyć niż zmuszać maszynę go gryzienia tego drugi i trzeci raz.
W razie czego zapas igieł do dżinsu mam.

  Na takim etapie porzucam dziś wymarzoną torbę. Idę sobie trochę pogotować.
A gotowanie zrobiło się nieco mniej łzawe odkąd do siekania cebuli używam okularów do pływania. Nie warto przecież kupować aż maski przeciwgazowej, chociaż do tarcia chrzanu nawet w malakserze spokojnie by się przydała.
Skoro zamiast świńskich wędlin jadamy ostatnimi czasy śledzie w oleju, to tej cebuli mam do posiekania sporo. I lepiej to robić w szczelnych Arenach niż płakać.

Pan Mąż się produkuje w Nowych Mediach i jest z tego strasznie dumny. Wydusił nawet ode mnie kilka fotografii w wielkiej rozdzielczości dla grafika, bo w tym piśmie grafik każdemu autorowi robi zmyślny ołówkowy portrecik.  Zatem i jemu zrobili taki rysunek ( z mojej fotki).

Rozpisał się tam o wartości informacji, czyli ile informacja kosztuje. Strasznie się cieszy. A ja z nim.