Głodne dzieci na ulicy

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Bardzo dawno nie byłam u babskiego lekarza. Przymuszona koniecznością poszłam, acz bez entuzjazmu. Zachowałam się jak ktoś z głuszy, a co najmniej z innej epoki. Miła pani doktor za rękę zaprowadziła mnie do ślicznej przebieralni z kibelkiem, umywalką i bidetem. Sama tych wielkich drzwi znaleźć nie mogłam.
Hurrra! Koniec skakania przed obcym człowiekiem z jedną nogą w pończoszce, a drugą bosą, za to przyozdobioną majtkami dyndającymi w okolicy kolana.
Ponoć teraz żaden gabinet ginekologiczny bez takiej przebieralni ze stosem jednorazowych spódniczek i foliowych kapciuszków istnieć nie może.
Nic mnie nie ominie niestety, i USG i mammografię mam zrobić do za dwa miesiące i koniec.
Z szoku i emocjonalnej huśtawki (nic na to nie poradzę, wszystkie moje zdrowotne nieszczęścia zaczęły się właśnie od ginekologii i bardziej z gwałtem mi się te wizyty kojarzą niż z pomocą) nabyłam sobie na wynos kawę, zaraz za drzwiami zapaliłam papierosa i pognałam do metra.
W metrze wyrośnięty, blady czternastolatek poprosił, bym kupiła mu coś do jedzenia. Obok był sklep spożywczy i już tam szorowałam, gdy dzieciak poprosił o coś ciepłego w okolicznym barku. Zdecydował się na kotlet schabowy (o 11 przed południem) za 14 złotych , do picia (a mogę wziąć coś do picia????) chciał Nestee z cytryną. Barmanka patrzyła na nas jak na dziwolągi.
Chłopak takich schabowych pewnie mógłby zjeść z pięć porcji, wyglądał na ten wiek, kiedy apetytu młodego człowieka nie zaspokoi się porcją mniejszą, niż serwowaną wiadrem.
Po powrocie opowiedziałam to Panu Mężowi.
Pan Mąż, komuch z natury, zczerwieniał na twarzy i wrzasnął: Chuj z takim ustrojem, gdzie można zbudować do niczego niepotrzebny stadion za 2 miliardy złotych, wymieniać na nim trawę za kolejne miliony i dalej się do niczego nie nadaje, a dzieci nakarmić nie można.
Zgadzam się z Panem Mężem, choć nigdy nie byłam komuchem. I czasy słusznie minione uważam za słusznie minione.
Czytelników proszę o powściągliwość w wyrażaniu opinii, że dzieciak udawał i nie był głodny. Widziałam wiele głodnych dzieci i teraz widuję ich coraz więcej. Ten chłopak był głodny. Nastolatki nie budzą tak ciepłych emocji jak słodkie niemowlaczki, co nie znaczy, że nie bywają w potrzebie.
Bywają, i to częściej, niż się wydaje. Jak ktoś takiego spotka to trzeba nakarmić i już.

A teraz obrazek zeszłotygodniowy. Kopia portretu Gauguina

Dopiero na małym zdjęciu, takim jak tu, na blogu widzę błędy. Coś z wąsami jest nie halo i prawe oko ma zbyt jasną powiekę. Cień na czole też nie bardzo. Ale to nie jest moje ostatnie słowo w malowaniu.
To akryl, nie tak łatwo go poprawić jak pastel.