Lalki i.... super wkurw

Od samjutkiej pracy zgłupiał pan Ignacy

Najpierw lalki, bo wciąż ich wszystkich nie pokazałam a potem post właściwy, bo inaczej pęknę i Pan Mąż będzie mnie ze ścian zeskrobywał.

Kwadrat

Ten temat prezentują moje perełki, zamknięte wiecznie w gablocie ze strachu przed kurzem i słonecznym światłem. Są tak śliczne, że boję się ich dotykać: trzy Giselle od Integrity Toys i takiegoż pochodzenia Imogena - prezent na Gwiazdkę od Alicji, czyli od teściowej.
Wszystkie są małobiuściaste i zgrabne w talii.
To one w zamyśle mają nosić te wszystkie ciuchy, których ja już nie nałożę. Są wytworne, chude, wiotkie, mają długie, gęste, nierzadko rude włosy i wampy z nich jak ta lala (sic!)

Nici

Ellowyne Wilde od Wilde Imagination, perukowa lalka z akrylowymi oczyma, była kupiona jako pierwsza. I stoi i czeka na kreacje. Znudziło jej się czekanie. Tu wybiera właśnie nici do szycia czegoś na nią.

Róż

Róż to kolor, ale też konkretny przedmiot koniecznie potrzebny kobiecie.
I lalce.
I gejszy.
Nawet rudej gejszy. Gejsza bez różu na świat nie wyjdzie.

Zapałki

Zapałki wyszły z mody. Kto dziś się nimi jeszcze posługuje? Kuchenki mają elektryczne zapalarki, zapalniczki leżą w każdym sklepie...

Chyba że ognisko trzeba rozpalić, albo w starym, kaflowym piecu napalić.

Albo, jak się jest Dziewczynką z Zapałkami trzeba je sprzedać.

W tej roli porcelanka Ania, u mnie od dwudziestu paru lat, wciąż w oryginalnym stroju, który wraz z nią się stosownie zestarzał.

No to by było na dziś o lalkach wszystko. Teraz pora na wkurw.

Od zawsze słyszałam że jestem bałaganiarą. Babcia mi to powtarzała nieustannie. Mama też. Bałaganiara i wszystko zarzuca. (Zarzuca, czyli kładzie nie na miejsce i gubi).

Nie bardzo to pamiętam, mało co dziś gubię, ale w tyle głowy wciąż mi coś gada, że na miejsce trzeba odkładać, bo będzie kaplica. Nie znajdę, przepadnie i co będzie? Pół życia, a może i więcej można przecież strawić na szukaniu kluczy, okularów, książki z biblioteki, scyzoryka czy innego drobiazgu, który jakby żył własnym życiem i na swoich małych nóżkach sam z siebie przemieścił się w nieznane i niewidoczne rejony.
Dziś schowała się ładowarka do aparatu. Pamiętam, że zabrałam ją z wakacji, ale co się z nią stało po powrocie - już nie pamiętałam.
Zatem nastąpiło szukanie. Przekopywanie się przez szuflady, w których powinna być.
Przez miejsca domniemane i prawdopodobne. Skradanie się na kolanach i przegląd kątów na podłodze, bo może gdzieś wpadła.
Nic.
Pan Mąż, który jak coś zgubi, to dostaje palmy, piany i furii, klnie, wrzeszczy, wymyśla i nawet robi się czerwony na twarzy zadeklarował pomoc. Ochoczo ruszył na przekopywanie moich szuflad.
Tu mnie trafiło, też byłam już gotowa głośno kląć, wrzeszczeć i czerwienieć. Zaczęłam rozważać nabycie nowej ładowarki. Tyle, że dziś jest niedziela.
I kiedy już o mało nie pękłam i o mało wszyscy sąsiedzi na osiedlu nie dowiedzieli się, co zgubiłam, dostrzegłam ją jak niewinnie dyńda sobie na kabelku starannie ukryta w połowie drogi między blatem stołu a podłogą, schowana za skrzynią na szmatki. Niewidoczna z żadnej strony.
Taka podła była.
Jestem opętana manią odkładania na miejsce. Przy tylu hobby wiążących się z posiadaniem morza przedmiotów z różnych dziedzin nieodkładanie na miejsce jest prostą drogą do apopleksji.
Każda hobbystyczna czynność wymaga wyjęcia na wierzch morza szpeju. A potem trzeba to poodkładać.
I dlatego tak niechętnie szyję.